หนังสือ "ฃัมบาลา" เป็นหนังสือเล่มแรก ๆ ที่เปลี่ยนแปลงผม (จากด้านใน)

ให้หันหน้าสู่เส้นทางธรรม

ท่านผู้เขียนเป็นว่าที่องค์ดาไลลามะของทิเบต (มีระบบการพัฒนาอันยอดเยี่ยม)

แต่เกิดมาในยุคที่จีนบุกยึดทิเบต จึงทำให้ต้องอพยพลี้ภัยออกนอกประเทศ

ผู้เขียนที่ถูกพัฒนาด้วยพุทธธรรมขั้นสูงตั้งแต่เกิด

แต่ต้องสลัดผ้าเหลืองมาใส่สูทผูกไท ดำเนินชีวิตแบบชาติตะวันตก



สุดยอดธรรมแห่งตะวันออก ต้องถูกนำไปใช้และถ่ายทอดที่ตะวันตก

ซึ่งดูเหมือนว่า ผิดที่ผิดทางนี้ กลับสามารถเติบโตในพื้นที่ต่างชาติต่างศาสนาได้เป็นอย่างนี้


นี่คือ เสน่ห์ ของ "ชัมบาลา"

ซึ่งเป็นการอธิบายวิถีตะวันตก ด้วย พุทธรรมแห่งตะวันออก

โดยไม่ใช้ภาษาบาลีเลย หนอ


สำหรับผมแล้ว ชัมบาลา ได้กลายเป็นสะพานที่แปลก น่าสนใจ

ทำให้ผมค่อย ๆ เดินข้ามไปทีละก้าว


..

หลายปีผ่านมา จึงเริ่มเห็น "ความว่าง" (Version 1)


ความว่าง เป็นประสบการณ์อันเกิดจากการปฏิบัติ

คล้าย ๆ กับการว่ายน้ำ กับ การปั่นจักรยาน

แต่ประสบการณ์ "ความว่าง" เป็นทุนสำคัญในการเดินทางธรรมมาก หนอ





ผมใช้เวลาเพียรฝึกเข้าสู่ "ความว่าง" อยู่หลายปี (Version 2)

พบว่า เกิดความชำนาญ สามารถเข้าสู่ความว่าง ได้รวดเร็ว อยู่ได้นานและบ่อยขึ้น


ถ้านับไม่ผิด ปีนี้ย่างเข้าปีที่ 11 ของการเดินบนเส้นทางธรรม

พบว่า สุดท้ายแล้ว แม้ความว่างเองก็ต้องวาง หนอ (Version 3)