คิดถึงพ่อวันที่ไม่มีพ่อ

เคยถือถ่อนำทางกลางวิถี

เผชิญโชคโรคภัยในชีวี

เพื่อลูกนี้เติบใหญ่ได้เป็นคน


พ่อตรากตรำทำไร่ไม่หยุดพัก

งานยิ่งหนักเหงื่อเค็มยิ่งเข้มข้น

ปลูกพืชสวนพืชไร่ใช้เลี้ยงตน

มากพืชผลบนแดนแสนกันดาร


ไร่มะม่วงไร่มันยันไร่อ้อย

แปลงละเล็กแปลงละน้อยคอยไถ่หว่าน

รอฝนฟ้ามาสู่ฤดูกาล

ทิวาวารผ่านราตรีที่ร่วงโรย


หกสิบปีผ่านไปในที่สุด

พ่อจำหยุดพักนอนอ่อนระโหย

เหมือนใบไม้ใบแห้งแรงลมโชย

จักปลิดโปรยปลิวไปใจปลดปลง


เหลือเพียงภาพกราบไหว้ให้คิดถึง

กองเถ้าซึ่งป่นปุยเป็นผุยผง

แทนภาพพ่อต่อไปใจดำรง

จักมั่นคงทรงไว้ในชีวิต


จึงมีพ่อกราบบุญพระคุณพ่อ

ผู้เกิดก่อความรักอันศักดิ์สิทธิ์

ยิ่งกว่าเทพเทวามานิรมิต

ขอบูชิตจิตมั่นกตัญญู