เด็กไทยในวันนี้

ครั้งหนึ่ง.....นานมาแล้ว.......


เหง่ง..หง่าง...เสียงระฆัง...ค่ราย่ำรุ่ง

น้ำค้างฟุ้งไอละออง ... เป็นฟองฝน

" แม่" รีบเร่ง ปลุกลูก...ทุกทุกคน

สาละวน..กับหม้อข้าว...เตาไฟ



แกงส้ม ผักบุ้ง กับกุ้งสด

ปรุงครบรส ฝีมือแม่ แน่ไฉน

ปลาเค็มย่าง กรอบกรอบ ลูกชอบใจ

อีกทั้งไข่ ต้มสุก คลุกน้ำปลา



เสร็จสรรพ เตรียมอาหาร ใส่บาตรพระ

แม่ลูกจะ ใส่บาตร กันพร้อมหน้า

เช้าเช้า ได้รับพร จากหลวงตา

เป็นมงคล กับชีวา พาสุขใจ



มื้อเที่ยง แม่เตรียม ให้ลูกแล้ว

ปิ่นโตเรียง เป็นแถว ลูกหิ้วไหว

พี่น้อง ช่วยกัน หิ้วเอาไป

โรงเรียน อยู่มิไกล เดินไปเอง



ณ ปัจจุบันกาล.........


สัญญาณเสียง นาฬิากา ข้างฝาบ้าน

เทียบสัญญาณ แปดโมง นั้นตรงเผง

เสียงแว่วแว่ว แจ้วดัง ฟังเสียงเพลง

" ประเทศไทย...." เร้าเร่ง มาไกลไกล


แม่ตื่นสาย ลืมปลุก ลูกให้ตื่น

ด้วยเมื่อคืน ดูทีวี...นี่เรื่องใหญ่

เรื่องการบง การบ้าน รำคาญใจ

ตื่นเช้าให้ ลูกรีบทำ ก็ยังทัน



ถึงโ่รงเียน เพื่อนเข้าแถว แล้วละหนอ

แม่....ลูกขอ แวะร้าน อาหารนั่น

กินข้าวก่อน แม่ลูก กินด้วยกัน

จานชามนั้น ไม่ต้องล้าง สบายดี



เด็กเอ๋ย...เด็กน้อย

นับวัน...ยิ่งจะด้อย...ลงแล้วนี่

ความสบาย เพิ่มพูน พันทวี

เมื่อเทคโน โลยี ก้าวเข้ามา



ครอบครัว มิรู้ อยู่ที่ไหน

หม้อข้าว เตาไฟ เหมือนดังว่า

ถ้วยชาม ล้างไม่เป็น เห็นกับตา

ก้มหน้า กับมือถือ นั่น...คืองาน



โอ้ว่า เด็กไทย ในวันหน้า

ทั้งสติ และปัญญา คงจะด้าน

เกิดปัญหา คงลำบาก ยากไปนาน

เพราะถูกกลืน....วิญญาณ....ด้วย..เทคโน ฯ



คุณมะเดื่อ

ลูกบิดติดเทอร์โบ

๐๗/๐๙/๕๘