ผู้ลุ่มหลงในธรรม (1) : ช่วงว่าง .. ของใจ

ภูฟ้า
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

ถ้าให้เทียบว่า ปีนี้ กับ 10 ปีที่มามีอะไรเปลี่ยนไปอย่างมีนัยสำคัญ หนอ

นอกจากร่ายกายภายนอกที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัดแล้ว




ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปมากกว่าอย่างมีนัยสำคัญ หนอ

นั่นคือ .. ช่วงว่าง ของใจ

ห่างจากกันมากเกินกว่าจะอธิบายได้ หนอ


ถ้าเทียบเป็นความสูงแล้ว

ใจเมื่อ 10 ปีที่แล้ว กับใจ ณ วันนี้ สูงต่างกันมาก ๆ


---------------------



ผมเริ่มสัมผัสธรรมแท้ ๆ ตอนเรียนปริญญาเอกอยู่ปีที่ 2 (พ.ศ.2548)

ก่อนหน้านั้น ต้องยอมรับตามตรงว่า

ไม่อาจสามารถเห็นธรรมแท้ได้

ถึงแม้จะเห็น แต่ก็คงไม่รู้จัก หนอ


แต่ก่อนนั้น ผมมองคนเข้าวัดปฏิบัติ อย่างผิดเผิน

และ หลายครั้ง ที่เผลอคิดและพูดไปว่า เป็นกลุ่มผู้ลุ่มหลงในธรรมหนอ


และด้วยความไม่รู้นั้น

เมื่อเริ่มศึกษาธรรมใหม่ ๆ ก็กลัวตนเองจะกลายเป็นพวกลุ่มหลงธรรม

จึงทำทุกวิถีทาง ที่จะให้ตนเองศีลขาด ศีลไม่บริบูรณ์

เพราะไม่ชอบชีวิตแบบผู่ปฏิบัติธรรม ดูเหมือนเป็นการไร้สาระ หนีโลก ไม่ทันต่อโลก

อ่อนแอ อะไรทำนองนั้น หนอ


-----------------------


ปีต่อ ๆ มา

ปีต่อ ๆ มา

พัฒนาการทางธรรม ได้ค่อย ๆ พัฒนามากขึ้นเรื่อย ๆ เป็นลำดับ



จน ณ วันนี้ ยากยิ่งนักที่จะอธิบายให้ใครเข้าใจได้

นอกเสียจากว่า คน ๆ นั้น

ต้องผ่านประสบการณ์เหล่านั้น มาด้วยตนเอง หนอ




ผู้ปฏิบัติธรรมอย่างเข้มขั้น ทั้งหลาย

ที่เราท่าน อาจเรียกท่านว่า เป็น "ผู้ลุ่มหลง" ในธรรมนั้น

ดูภายนอกท่านอาจดูเหมือนเป็นคนอ่อนแอ เชื่องช้า ไม่ทันโลก

แต่ภายในนั้นตรงกันข้าม หนอ








บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บนเส้นทางธรรม



ความเห็น (4)

เขียนเมื่อ 


อินทรวิเชียรฉันท์ ๑๑

...ตัวตน ภิรมย์โลกย์...........วิปโยค สะพรั่งพลัน
สงคราม ประจำวัน..............ปะทุลั่น ณ ใจเรา


...ปัญญา ประจักษ์แจ้ง........พละแห่ง พระธรรมเนา
ตัดตน มิขลาดเขลา............ชนะเศร้า สงบจริง


*** วิปโยค ให้อ่าน วิ-ปะ-โยก

เขียนเมื่อ 

สาธุ สาธุ

เขียนเมื่อ 

สาธุ

เขียนเมื่อ 

สาธุ สาธุ