เด็กจะอ่านออกเขียนได้ต้องรู้ศัพท์ที่ใช้บ่อยๆ ให้เยอะๆ ไว้ค่ะ ยิ่งใช้บ่อยมากๆ ยิ่งน่าจะเหมาะกับวัยเด็กเล็กค่ะ เมื่อในสมองเด็กมีคลังคำศัพท์ที่ใช้บ่อยแล้ว การอ่านเป็นประโยคก็จะง่ายขึ้นค่ะ

ดิฉันลองสืบค้นทางอินเทอร์เน็ตก็พบคำศัพท์ไทยที่ใช้บ่อยๆ หรือคำที่คุ้นตา ภาษาอังกฤษเรียกว่า Word frequency ค่ะ แต่ภาษาไทยเขาเรียกกันว่า คำพื้นฐาน ซึ่ง สพฐ. เป็นผู้รวบรวมไว้ค่ะเพื่อแจกจ่ายให้ครูนำไปสอนศัพท์ให้เด็กในแต่ละวัยต่อค่ะ รวบรวมครั้งแรกคือ ปี 2537 ต่อมาปี 2553 ค่ะ

แต่วิธีการรวบรวมนั้นถูกต้องเหมาะสมอย่างไรดิฉันก็ยังสงสัยค่ะ เพราะดิฉันเจอคำว่า "ตายโหง" ในคำศัพท์พื้นฐานสำหรับประถมปีที่ 3 ในรายการคำพื้นฐานในปี 2537 ค่ะ มาถึงตรงนี้ ต้องขออนุญาตอุทานเป็นภาษาใต้นะคะ "ตายโหงแล้ว" สมัยนั้นเด็ก ป. 3 ควรรู้คำนี้เพื่อจะสามารถอ่านออก เขียนได้ เหรอค่ะ ส่วนคำบางคำเช่น "ฮูลาฮูป" เป็นคำพื้นฐาน ป.3 ปี 2553 ล่าสุดค่ะ แล้วคำว่า นา น่า น้า มาใช้สอนใน ป.3 เหรอออออ....

ส่วนตัวแล้ว รู้สึกแปลกๆ สงสัยอยู่ว่า

  • หลายๆ คำสมควรเป็นคำพื้นฐานที่ครูต้องสอนเด็กอย่างนั้นเหรอ
  • เหมาะสมตามวัยจริงหรือเปล่า
  • รวบรวมมาจากแหล่งไหนเชื่อถือได้มากน้อยแค่ไหน
  • หลากหลายคำถามค่ะที่ยังไม่เคลียร์ว่าพอที่จะเป็นมาตรฐานของคำไทยที่ใช้บ่อยตามวัยได้จริงหรือไม่นะคะ

OMG!! Oh! My God. #ร้องไห้หนักมาก

ลองดาวน์โหลดไปอ่านดูค่ะ คำพื้นฐานจาก สพฐ. คาดว่าคงนำต้นฉบับมาจาก เว็บ สพฐ. ซึ่งตอนนี้เข้าไม่ได้แล้วค่ะ