๖๔๙. กว่าจะรู้ใจกัน

กว่าจะรู้ใจกัน

คนเราเกิดมา...กว่าจะยอมรับสิ่งใดสิ่งหนึ่งนั้น

บางครั้ง "ยาก" มาก ๆ...ยิ่งถ้าเป็นคน "คิดมาก"

"คิดลบ"...สำหรับฉัน ๆ เป็นคน "คิดบวก" มากกว่า

มองโลกในแง่ดี...ร่าเริง สดใส...เห็นใคร ๆ ก็ดีกับเขาไปหมด

การทำตัวแบบหลังนี่ก็ดีไปอย่าง...เสียไปอย่าง

ดีสำหรับตัวเรา...หากเสียเป็นช่องโหว่ให้คนไม่หวังดีเข้ามาสู่เรา

ง่ายมาก...หากเราคิดมุมกลับ สิ่งที่ต้องกระทำ นั่นคือ

"การระมัดระวัง" เท่านั้น ระวังมากก็กลายเป็นคนหวาดระแวง

ช่างไม่พอดีเลยหนอ...โลกใบนี้...คริ ๆ ๆ

การที่คนเราจะเชื่อใจกันนั้น...ต้องใช้เวลา การกระทำดีของเราเอง

หากใจเราคิดดี ก็ไม่เห็นต้องกลัวว่าเขาจะคิดเช่นไร?...

เราคิดดี พูดดี ทำดี...เท่านี้จบ...นี่คือ "ตัวฉัน" อาจเรียกได้ว่า

เป็นผู้หญิง "ลั้นลา" ก็ว่าได้...มองโลกด้วยสิ่งสวยงาม...

ก็จะทำให้ใจ หน้าตา สดใสไปตามด้วย...ไม่คิดมากไป...

การกระทำของฉัน ๆ คิดว่า "สักวันหนึ่ง เขาคงเข้าใจ"

เข้าใจในสิ่งที่ฉันเป็น...โดยเฉพาะ "ความจริงใจ" ที่ฉันมีให้

การคบกันไม่ว่าเรื่องใด ๆ "ความจริงใจ" เป็นสิ่งสำคัญ

อย่าหวังที่จะได้สิ่งอื่นใดจากเขา...หากเรามีความจริงใจ

ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องแคร์กับสิ่งใด...ก็คนมันมีความจริงใจ...

ความรัก ความหวังดีจากใจจริงใจจะให้...ไม่รับก็ไม่เห็นแปลก...

แต่สิ่งที่เราได้ นั่นคือ เราให้เขาแล้วกับความรัก ความหวังดี

ความจริงใจ...ไม่คิดหวังสิ่งอื่นใดตอบแทน...ไม่รับก็ไม่เป็นไร

แต่สิ่งที่ฉันได้ นั่นคือ "ความสุขภายในใจของฉัน" เองไง???

คิดว่า "ฉันพอที่จะเป็นกัลยาณมิตร" ของเธอได้หรือยัง???

มิตรที่ฉันไม่ได้คิดเป็นอย่างอื่น...เพราะนี่คือ "ตัวของฉันเอง"

สิ่งหนึ่งที่ฉันคิด ฉันเป็น นั่นคือ "การให้" ให้ความรักในฐานะ

เพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ความเมตตา การให้คำแนะนำ ปรึกษา

ให้โดยไม่หวังสิ่งอื่นใด...แต่เพียงเพื่อต้องการให้...เท่านั้นจริง ๆ

กว่าจะรู้ใจกัน...ฉันอาจจากโลกนี้ไปแล้วก็ได้จริงไหม? คริ ๆ ๆ

...

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ

บุษยมาศ แสงเงิน

๑๘ มิถุนายน ๒๕๕๘








บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่าของ "บุษยมาศ"



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

ขอขอบคุณสำหรับกำลังใจจากทุก ๆ ท่านค่ะ