คนเราเกิดมา...กว่าจะยอมรับสิ่งใดสิ่งหนึ่งนั้น
บางครั้ง "ยาก" มาก ๆ...ยิ่งถ้าเป็นคน "คิดมาก"
"คิดลบ"...สำหรับฉัน ๆ เป็นคน "คิดบวก" มากกว่า
มองโลกในแง่ดี...ร่าเริง สดใส...เห็นใคร ๆ ก็ดีกับเขาไปหมด
การทำตัวแบบหลังนี่ก็ดีไปอย่าง...เสียไปอย่าง
ดีสำหรับตัวเรา...หากเสียเป็นช่องโหว่ให้คนไม่หวังดีเข้ามาสู่เรา
ง่ายมาก...หากเราคิดมุมกลับ สิ่งที่ต้องกระทำ นั่นคือ
"การระมัดระวัง" เท่านั้น ระวังมากก็กลายเป็นคนหวาดระแวง
ช่างไม่พอดีเลยหนอ...โลกใบนี้...คริ ๆ ๆ
การที่คนเราจะเชื่อใจกันนั้น...ต้องใช้เวลา การกระทำดีของเราเอง
หากใจเราคิดดี ก็ไม่เห็นต้องกลัวว่าเขาจะคิดเช่นไร?...
เราคิดดี พูดดี ทำดี...เท่านี้จบ...นี่คือ "ตัวฉัน" อาจเรียกได้ว่า
เป็นผู้หญิง "ลั้นลา" ก็ว่าได้...มองโลกด้วยสิ่งสวยงาม...
ก็จะทำให้ใจ หน้าตา สดใสไปตามด้วย...ไม่คิดมากไป...
การกระทำของฉัน ๆ คิดว่า "สักวันหนึ่ง เขาคงเข้าใจ"
เข้าใจในสิ่งที่ฉันเป็น...โดยเฉพาะ "ความจริงใจ" ที่ฉันมีให้
การคบกันไม่ว่าเรื่องใด ๆ "ความจริงใจ" เป็นสิ่งสำคัญ
อย่าหวังที่จะได้สิ่งอื่นใดจากเขา...หากเรามีความจริงใจ
ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องแคร์กับสิ่งใด...ก็คนมันมีความจริงใจ...
ความรัก ความหวังดีจากใจจริงใจจะให้...ไม่รับก็ไม่เห็นแปลก...
แต่สิ่งที่เราได้ นั่นคือ เราให้เขาแล้วกับความรัก ความหวังดี
ความจริงใจ...ไม่คิดหวังสิ่งอื่นใดตอบแทน...ไม่รับก็ไม่เป็นไร
แต่สิ่งที่ฉันได้ นั่นคือ "ความสุขภายในใจของฉัน" เองไง???
คิดว่า "ฉันพอที่จะเป็นกัลยาณมิตร" ของเธอได้หรือยัง???
มิตรที่ฉันไม่ได้คิดเป็นอย่างอื่น...เพราะนี่คือ "ตัวของฉันเอง"
สิ่งหนึ่งที่ฉันคิด ฉันเป็น นั่นคือ "การให้" ให้ความรักในฐานะ
เพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ความเมตตา การให้คำแนะนำ ปรึกษา
ให้โดยไม่หวังสิ่งอื่นใด...แต่เพียงเพื่อต้องการให้...เท่านั้นจริง ๆ
กว่าจะรู้ใจกัน...ฉันอาจจากโลกนี้ไปแล้วก็ได้จริงไหม? คริ ๆ ๆ
...
ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ
บุษยมาศ แสงเงิน
๑๘ มิถุนายน ๒๕๕๘
ขอขอบคุณสำหรับกำลังใจจากทุก ๆ ท่านค่ะ