ปลูกพืชผัก มักได้ หมายมรรคผล

หล่อเลี้ยงตน พลเมือง ประเทืองหิว

ก่อกำเนิด เกิดพลัง สร้างทัศน์ทิว

ไม่รัดติ้ว ให้กิ่วคอด ตอดชีวา

มีพวกพืช ยึดใจ ให้วายวอด

ยึดให้บอด กอดให้มัว ชั่ววษา

มันเกิดเกาะ เพาะพันธุ์ กั้นปัญญา

ตามวัฏฏะ อนาคต หมดทางตาย

๑. กิน - ถ้าเราหลง พงกาม อาจลามล้น

ติดในกล พลกาม เกินห้ามได้

ติดในรส ซดในชาติ จนขาดใจ

จนหลงใหล ในการกิน หมดสิ้นทัศน์

๒. กาม- รสในกาม มันฉ่ำหวาน อันโอชะ

สัตว์โลกบ้า อาลัย ใจกำหนัด

เหมือนของหวาน ทานง่าย ใจสันทัด

ติดรสผัสส์ รัดดึงใจ ให้ทวี

๓. เกียรติ- ชื่อเฟื่องฟู จนกูเด่น เช่นธงชาติ

จนองอาจ อำนาจฟู ดูราศรี

เกิดภูมิภักดิ์ รักษ์ชาติ หยาดปฐพี

ชื่อเสียงนี้ จะพิทักษ์ เพื่อรักษ์ตน

๔. โกรธ- ความชอบใจ ไม่ชอบขัด พัดพาลูก

พ่อแม่ปลูก ให้ลูกชอบ ประกอบผล

สะสมสร้าง เป็นร่างกู เป็นลู่ตน

แสดงผล เป็นกลโกรธ โปรดสังวร

๕. เกิด- เพราะมีเกาะ กอบกุม รุมสมอง

ไร้ร่องมอง ช่องชี้ ให้หนีถอน

เห็นโลกนี้ มีกาย หมายกอดกร

จึงเที่ยวร่อน ในขอนกาย เที่ยวว่ายวน

๖. กู- เพราะมีกาย เป็นกองกู ให้ฟูเด่น

มองกายเห็น เด่นเป็นชาย ใหญ่เหลือล้น

มองเห็นสิ่ง ว่าหญิงงาม ตามสากล

ก็ไม่พ้น มนต์กู ผู้ดูงาม

๗. กรรม- กิจกรรม ทำทุกอย่าง ต่างมีผล

ปุถุชน คนสามัญ ในชั้นต่ำ

กรรมส่งผล คนสัตว์ พัดพานำ

เว้นผู้ล้ำ ทำจิต พ้นพิษมัน

๘. เกาะ- โลกของเทียม เลี่ยมไว้ ด้วยวัยวาด

จึงป้องปัด มัดไว้ ใส่ชื่อฉัน

ว่าของกู สูเจ้า อย่าเอามัน

ยึดผูกพัน มั่นหมาย จนตายเทียม

๙. กลัว- โลกคือภัย อันใหญ่หลวง ปวงมหันต์

กาย(คือ)สะพาน เป็นบันได อันใหม่เอี่ยม

เกิดแก่ไข้ ตายซ้ำ ตามธรรมเนียม

ผู้ยอดเยี่ยม เตรียมตาย จะไม่กลัว

พืชเก้ากอ ก่อกรรม ตามทุกชาติ

มีอำนาจ อำนวย ช่วยชูชั่ว

จงกำจัด วัชพืช ที่ยึดตัว

อย่าให้หัว ตัวเชื้อ เหลืออีกเอย

------------------------๖/๖/๕๘-----------------------