รักควรค่าสำหรับผู้รู้จักรัก...สุดจะหักห้ามจิตคิดไม่หาย

ห้วงอารมณ์แห่งรัก

ผมไปเจอกระดาษเก่า ๆหลายปีแล้ว...ช่วงมีความรักและอยู่กับคนรัก...แต่ต้องไปประชุมสัมมนา  ที่เขื่อนบางลาง จ. ยะลา...ว่าง ๆจากการประชุมมานั่งที่ม้าหินอ่อนรับลมชมวิว...บนเขื่อน...เกิดอารมณ์ฝันวรรณศิลป์เลยแต่ง

ออกมา...ดังนี้...ฮา ๆ เอิก ๆ...

โอ้...รุ่งแจ้งแสงทองสาดส่องฟ้า..............................เป็นสัญญาเริ่มต้นของวันใหม่

เราเริ่มต้นจาก ม.อ.พร้อมกันไป..............................ประชุมไกลขี้นเขาเขื่อนบางลาง

เขื่อนบางลางลางเลือนเตือนใจพี่.............................ใจหมองศรีเศร้าสร้อยจนรุ่งสาง

ก่อนจากมาน้องมองส่องตามทาง.............................คิดถึงบ้างห่างกันเฝ้าคำนึง

เข้าประชุมสัมมนาในวันนี้.......................................ใจพี่มีความเศร้าเฝ้าคิดถึง

รู้ไหมว่าจิตพี่เฝ้ารำพึง...............................................เฝ้าคิดถึงน้องอยู่ไม่รู้วาย

รักควรค่าสำหรับผู้รู้จักรัก.........................................สุดจะหักห้ามจิตคิดไม่หาย

รักอบอวลนวลน้องนอนแนบกาย.............................ไม่เสื่อมคลายรักพี่ที่หมายปอง

สิ่งซื้อหาไม่ได้ในคำพูด.............................................ซึ่งพิสูจน์ไม่ได้ใจหม่นหมอง

ทั้งคิดเอาไม่ได้ใจประคอง.........................................รักสนองในรักเฝ้าภักดี

ยิ่งนับวันนับวัยใจยิ่งหาย............................................พี่ห่างกายอยู่ไกลในวันนี้

เกรงไปรักคนอื่นชื่นชีวี..............................................ลืมวจีพี่อ้อนออดพลอดรักกัน

พี่อยู่เพื่อบุคคลที่พี่รัก..................................................ซึ้งใจนักเกินกว่าจะเสกสรรค์

เฝ้าบ่มรักสลักใจมานานวัน.........................................ใจผูกพันธ์รักน้องมั่นนิรันดร์เอย...