ชีวิตกับการเดินทาง...

เมื่อสมัยตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก ๆ...จะถูกแม่ของฉันสอนว่า...

ห้ามไปพักที่อื่นเด็ดขาด เพราะไม่ใช่บ้านของเรา...โดยเฉพาะ

โรงแรม...คำว่า "โรงแรม" ของแม่ ๆ มีความคิดว่า...เป็นสิ่งไม่ดี

เป็นสถานที่ไม่ควรไป เพราะความคิดของแม่ ๆ คิดแต่เพียงว่า...

เป็นสถานที่ ชาย - หญิง ต้องไปกระทำอะไรกันเท่านั้น...

แต่!!! ขอบอก...สมัยนี้ ไม่ใช่เป็นแบบที่แม่คิด...แม่อาจอยู่ในสังคม

ที่แม่ไม่ได้ออกมาทำงานนอกบ้าน เช่นตัวของฉัน...ยิ่งปัจจุบัน

ฉันเดินทางเป็นว่าเล่น...ไม่ค่อยได้อยู่ทำงานที่มหาวิทยาลัยตลอด

เนื่องจากมีภาระงานที่ฉันต้องไปประชุม ไปราชการ ไปอบรมฯ

เพราะนี่คือ...งานที่ตัวของฉันต้องรับผิดชอบ...สิ่งที่ฉันต้องใช้เป็นที่พัก

อาศัยยามค่ำคืน นั่นคือ โรงแรม...ฉันใช้ชีวิตที่บ้าน - โรงแรม เป็นที่พัก

ให้ความปลอดภัยต่อตัวของฉันเอง...บางคราวต้องเดินทางไปคนเดียว

ได้แต่ระมัดระวังตัวเอง...สมัยก่อน ๆ เวลาไปไหน จะมีเพื่อนหรือน้อง ๆ

แต่เมื่อมีตำแหน่งสูงขึ้น...สิ่งที่ต้องทำ นั่นคือ การเดินทางคนเดียว...

ต้องระมัดระวังตัวในการเดินทาง...ฉันยังคิดว่า...ถ้าแม่ของฉันยังมีชีวิต

อยู่ ท่านจะคิดอย่างไร? ถ้าฉันบอกแม่ว่า...ไปพักโรงแรม ความคิดของแม่

ที่เคยพูด เคยบอกฉัน แม่จะรู้สึกอย่างไร?...ยุคปัจจุบัน จึงกลายเป็น

เรื่องธรรมดาไปเสียแล้วสำหรับฉัน..."ชีวิตกับการเดินทาง"...

ที่อยู่ในปัจจุบันก็เปลี่ยนไป เป็นห้องสวยหรู ดูภูมิฐาน...อดที่จะนึกถึง

สมัยตอนฉันเป็นเด็ก ๆ เมื่อ ๕๐ ปี ที่ผ่านมาไม่ได้ว่า...ฉันนอนในมุ้ง...

มีเทียนไข หรือตะเกียง แทนไฟฟ้า...เวลาผ่านไปเพียง ๕๐ ปี ฉันได้เห็นถึง

วิวัฒนาการ ความเจริญของวัตถุต่าง ๆ มากมาย...ให้เห็นถึงวิถีชีวิตของคนเรา

ที่มีการปรับเปลี่ยนไปในทางที่สะดวก สบายยิ่งขึ้น...ขอขอบคุณพ่อ - แม่

พ่อบ้าน ที่ช่วยส่งเสริมให้ฉันมายืน ณ จุดนี้ ได้เห็นถึงเรื่องราวของ "ชีวิต"

มากมาย ที่ฉันได้รับมาเป็นประสบการณ์ของตัวฉันเอง...ขอบคุณค่ะ...

...

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ

บุษยมาศ แสงเงิน

๒๑ พฤษภาคม ๒๕๕๘