พ่อครับ...

ตื่นเถอะได้เวลาตื่นแล้ว อ้อ..ผมไม่รู้หรอกว่าวันนี้เป็นวันหยุดหรือวันทำงาน แต่ผมรู้ว่าได้เวลาที่พ่อต้องตื่นแล้ว ผมปลุกโดยการเห่า บ๊อกๆ บ๊อกๆ หันหน้าขึ้นไปบนห้องนอนของพ่อ สักพักใหญ่ๆพ่อก็ตื่นขึ้นมาเปิดประตูให้ผมออกไปฉี่

พ่อบ่นผมนิดหน่อยว่า เป็นวันหยุดจะปลุกกันทำไม พ่อเข้าใจว่าผมปวดฉี่มากกว่าจะปลุกให้ตื่นเพื่อมาเป็นเพื่อนเล่นกับผม พ่อไม่คิดหรือว่าผมปลุกเพื่อให้พ่อไปทำงาน

พ่อครับ...

วันธรรมดาพ่อจะตื่นไปทำงานก่อนความสว่างของแสงตะวันอันรุ่มร้อนจะคลืบคลานเข้ามาไล่เงาแห่งราตรีให้ผ่านพ้น และช่วงเวลาอันน้อยนิดก่อนที่พ่อจะไปทำงาน ผมได้ตักตวงเวลานี้เล่นกับพ่อเอาตัวสีกับตัว เคล้าคลอกับพ่อ ก่อนที่ผมจะอยู่อย่างเดียวดายทั้งวัน

บางวันพ่อไปซื้อโจ๊กและขนมครกมากินในตอนเช้า รสชาติขนมครกนั่นอร่อยมาก ขนมครกคือของชอบของผมพอๆกับที่ได้ติดรถพ่อไปเพื่อจะได้เห่ากรรโชกขู่พวกหมาที่อยู่ตามข้างถนนนั้น

ผมไม่กลัวรอกแม้พวกนั้นจะตัวใหญ่กว่าผมมากมาย เพราะผมอยู่กับพ่อนี่ครับ...

พ่อครับ...

แม่คงไม่โกรธผมที่เห่าปลุกในตอนเช้า ผมตั้งใจจะปลุกพ่อมากกว่า เพราะถึงแม่ตื่นขึ้นมายังไงแม่ก็ไม่เป็นเพื่อนเล่นกับผมได้นอกจากจะคอยเอาหนังสือพิมพ์ไล่ฟาดผม

ผมไม่โกรธแม่หรอก บางครั้งผมก็พลอยสนุกไปด้วยที่ได้วิ่งหนีแม่ และแม่ก็ฟาดผมไม่ค่อยจะโดนหรอก

ผมจะโกรธแม่ได้อย่างไร ในเมื่อ...เราอยู่กันที่นี่ บ้านหลังเดียวกัน