การที่จะเป็นผู้มีเศรษฐกิจที่พอเพียง ต้องอยู่บนพื้นฐานของจิตใจที่เพียงพอ

"จิตใจเป็นนามธรรม ไม่มีตัวไม่มีตน ต้องอาศัยกายเป็นเครื่องฝึก"

การที่จะฝึกกาย เราต้องฝึกในทุก ๆ อิริยิบท

คนเรามีเวลา ๒๔ ชั่วโมงใน ๑ วันเท่า ๆ กัน คนที่จะประสบความสำเร็จในชีวิต คือคนที่รู้จักค่าของกาลและเวลา

คนที่มีเศรษฐกิจพอเพียง คือเป็นผู้มีความเพียงพอด้านจิตใจ ไม่ใช้คนที่ขี้เกียจขี้คร้าน แต่เป็นคนที่ขยันอย่างสุด ๆ

คนขยัน เป็นผู้ที่นอนน้อย และตื่นนาน

ที่จริงแล้วการนอนหลับพักผ่อน ไม่จำเป็นต้องนอนนานเสมอไป แต่การนอนทุก ๆ ครั้งจะต้องนอนให้ "เต็มอิ่ม"

คนที่นอนเต็มอิ่มและหลับเต็มตานั้น คือบุคคลที่จิตใจไม่ตกเป็นทาสของความโลภ ความโกรธ ความหลง

คนที่โลภ คือคนที่ไม่พอเพียง ดังนั้นคนที่พอเพียงจะตัดได้เสียซึ่งความโลภออกจากจิตใจ

คนที่มีจิตใจพอ จะเป็นคนที่นอนหลับ "สบาย" นอนน้อยแต่ก็เพียงพอ

เวลานอนที่เพียงพอของแต่ละคนอาจจะแตกต่างกันไป อาจจะ 4-5 ชั่วโมงสำหรับการพักผ่อนธาตุขันธ์ หรือบางคนก็อาจจะมากกว่านั้นแต่ก็ไม่ควรเกิน ๖ ชั่วโมง

เราทุก ๆ คนต้องรีบเร่งขวนขวายในการทำความดี เวลาที่เหลือจากการนอนนี้ เราต้องทำความดีทุก ๆ ลมหายใจ

การทำความดีทำให้เรามีความสุข และจิตใจจะเสพสุขจากทุก ๆ การกระทำ

การเสพสุขจากวัตถุ เสพเท่าไหร่ก็ไม่พอ ถมเข้าไปเท่าไหร่ก็ไม่เต็ม

การเสพสุขจากการนอนการพักผ่อนก็เช่นเดียวกัน ถ้าการนอนของเรา หลับตาลงไปด้วยความกระบวนกระวาย ต่อให้หลับทั้งวันทั้งคืนก็ไม่สามารถทำให้จิตใจ สุข สงบ และสบายได้เลย

ดังนั้น พื้นฐานของจิตใจที่เพียงพอจึงเป็นสิ่งที่สำคัญ

ตัดความโลภออกจากจิตใจเมื่อเราจะนอน ถ่ายถอนความโกรธ ความพยาบาท ความอาฆาต ความริษยา โดยการให้ "อภัยทาน" แล้วจิตใจของจะเบิกบาน เกษมศานต์ อยู่บนบาทและฐานแห่งความ "พอเพียง"