นอนอย่างพอเพียง

การที่จะเป็นผู้มีเศรษฐกิจที่พอเพียง ต้องอยู่บนพื้นฐานของจิตใจที่เพียงพอ

"จิตใจเป็นนามธรรม ไม่มีตัวไม่มีตน ต้องอาศัยกายเป็นเครื่องฝึก"

การที่จะฝึกกาย เราต้องฝึกในทุก ๆ อิริยิบท

คนเรามีเวลา ๒๔ ชั่วโมงใน ๑ วันเท่า ๆ กัน คนที่จะประสบความสำเร็จในชีวิต คือคนที่รู้จักค่าของกาลและเวลา

คนที่มีเศรษฐกิจพอเพียง คือเป็นผู้มีความเพียงพอด้านจิตใจ ไม่ใช้คนที่ขี้เกียจขี้คร้าน แต่เป็นคนที่ขยันอย่างสุด ๆ

คนขยัน เป็นผู้ที่นอนน้อย และตื่นนาน

ที่จริงแล้วการนอนหลับพักผ่อน ไม่จำเป็นต้องนอนนานเสมอไป แต่การนอนทุก ๆ ครั้งจะต้องนอนให้ "เต็มอิ่ม"

คนที่นอนเต็มอิ่มและหลับเต็มตานั้น คือบุคคลที่จิตใจไม่ตกเป็นทาสของความโลภ ความโกรธ ความหลง

คนที่โลภ คือคนที่ไม่พอเพียง ดังนั้นคนที่พอเพียงจะตัดได้เสียซึ่งความโลภออกจากจิตใจ

คนที่มีจิตใจพอ จะเป็นคนที่นอนหลับ "สบาย" นอนน้อยแต่ก็เพียงพอ

เวลานอนที่เพียงพอของแต่ละคนอาจจะแตกต่างกันไป อาจจะ 4-5 ชั่วโมงสำหรับการพักผ่อนธาตุขันธ์ หรือบางคนก็อาจจะมากกว่านั้นแต่ก็ไม่ควรเกิน ๖ ชั่วโมง

เราทุก ๆ คนต้องรีบเร่งขวนขวายในการทำความดี เวลาที่เหลือจากการนอนนี้ เราต้องทำความดีทุก ๆ ลมหายใจ

การทำความดีทำให้เรามีความสุข และจิตใจจะเสพสุขจากทุก ๆ การกระทำ

การเสพสุขจากวัตถุ เสพเท่าไหร่ก็ไม่พอ ถมเข้าไปเท่าไหร่ก็ไม่เต็ม

การเสพสุขจากการนอนการพักผ่อนก็เช่นเดียวกัน ถ้าการนอนของเรา หลับตาลงไปด้วยความกระบวนกระวาย ต่อให้หลับทั้งวันทั้งคืนก็ไม่สามารถทำให้จิตใจ สุข สงบ และสบายได้เลย

ดังนั้น พื้นฐานของจิตใจที่เพียงพอจึงเป็นสิ่งที่สำคัญ

ตัดความโลภออกจากจิตใจเมื่อเราจะนอน ถ่ายถอนความโกรธ ความพยาบาท ความอาฆาต ความริษยา โดยการให้ "อภัยทาน" แล้วจิตใจของจะเบิกบาน เกษมศานต์ อยู่บนบาทและฐานแห่งความ "พอเพียง"

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ความรู้คือพลัง



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

"จิตใจเป็นนามธรรม ไม่มีตัวไม่มีตน ต้องอาศัยกายเป็นเครื่องฝึก"

เห็นด้วยค่ะ

ขอบคุณนะคะ