"เสียดายภูมิปั๋ญญา ๑๙"

"พี่หนาน"
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

"เสียดายภูมิปั๋ญญา ๑๙"

....

งานบุญบ้านแพะ...นั่นแหละหู้หัน...เถิงความสำคัญ...ของท่านบ่อหน้อย

คือ"ป่ออาจ๋ารย์"...ฮ้องหนานขานสร้อย...คนเขากะคอย...ฮยอยก

นำธูปเตียนมา...เจิญหนาเจิญพก...คัมภีร์ไปใกล้...สักครา

วันพูกแม่เจ๊า...ก่อนกิ๋นข้าวปล๋า...เจิญป่อจ๋ารย์มา...นำว่าสักหน้อย

บาลีภาษา...เมืองมาจ๋าถ้อย...กึ๊ดกอยต๋ามกำ...พระพุทธ

งานขึ้นบ้านใหม่...ป่อใฝ่เร่งรุด...ฝั้งไปก่อนได้...ก่อนา

ปู่จ๋ารย์เฮานั้น...ต่านมีผญา...หลายคนแต้นา...ประจ๋ำหมู่บ้าน

"ปู่จ๋ารย์พรมมา"...วาจ๋ารอบด้าน...เก่งงานเก่งคน...มากนัก

"ปู่อาจ๋ารย์เสม"...กะมีคนฮัก...คนหมกราบก้ม...วันทา

"ปู่จ๋ารย์นา" นั้น...คนหมั่นเข้าหา...เป๋นกั๋นเมินมา...ต๋ำราบ่อต้อง

"ปู่อาจ๋ารย์มี"...ก่อดีเกี่ยวข้อง...สำรองเสริมตัน...วันพระ

"หนานเกียงอาจ๋ารย์"...ฝึกขานบ่อละ...คนหนุ่มบ่อเฒ่า...เตื่อนา

"ปู่อาจ๋ารย์หนัด"...เคร่งครัดภาษา...กำเมืองเมินมา...ยากหาเทียบได้

กันอยากเซาะหา...บูจาท่านใกล้...ส่งเสริมนำชัย...ชนะ

งานบุญสนอง...ยึดคลองธรรมะ...ถามหากั๋นได้...เน่อนาย

ปู่หนานเฮานั้น...ฮยังมีแถมหลาย...แต่หนานบ่อดาย...สามห้าเจ๊ดเก้า ๆ

(สามห้าเจ๊ดเก้า หมายถึงบวชสึกมาแล้วเรียกหนานทุกคน...แต่บวชกันเพียง ๓ วัน ๗ วัน ๙ เก้า หรือสิบห้าวันกันเท่านั้น...ยังไม่มีความเชี่ยวชาญ ชำนาญในการที่จะพานำทำพิธีกรรรมทางด้านศาสนาต่าง ๆ ได้)

...

ปู่จ๋ารย์ หรือ ปู่อาจ๋ารย์ คือ ภูมิปัญญาทางด้านศาสนพิธีหรือทางพุทธศาสนาที่มีค่า หายากมากในปัจจุบัน โดยเฉพาะผู้ที่เรียนเขียนอ่านตัวเหนือ หรือตัวเมืองจนชำนาญนั้น ก็ยิ่งจะหายากเข้าไปใหญ่ เพราะระบบการศึกษาในปัจจุบันได้ดึงคนออกนอกชุมชน นอกท้องถิ่นวัฒนธรรมของตน กำเมืองแบบที่ศึกษาเล่าเรียนจึงเริ่มเลือนลางจางหายไป...โรงเรียนก็พยายามที่จะนำท่านต่างๆ เหล่านี้ไปถ่ายทอดให้กับเด็กๆ แต่ผู้ถ่ายทอดไม่มีความสามารถในการถ่ายทอด และผู้เรียนก็ไม่รู้ว่าจะเรียนเพื่อเอาไปใช้ในสถานการณ์ไหน อย่างไร...ทำให้นักเรียนเกิดความเบื่อหน่าย สุดท้ายก็ล้มเลิกกันไป...

...

อยากให้คนเมืองบ้านเรารู้ว่า ยังมีภูมิปัญญาของท่านเหล่านี้ที่ยังคงหลงเหลืออยู่...หากท่านใดสนใจก็ลองเข้าไปสอบถามพูดคุยกับท่านเหล่านี้ได้...ปู่จ๋ารย์นา ท่านก็เคยบอกว่า "มันหาบ่อได้นั่นหนะก่า" หมายถึงหาคนมาสืบทอดความเป็นอาจารย์ของท่านไม่ได้หรือไม่มี...ฝากไว้เท่านี้ก่อนครับผม

...

"พี่หนาน"

6/04/2558

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน กาพย์ กลอน โคลง ฉัน ค่าว



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

เป็นบันทึกภูมิปัญญาชาวบ้านที่่น่าสนใจ

บางบันทึกมีภาพให้ชมนะคะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณมาลัยดอกไม้กำลังใจ และร่วมแสดงความเห็นมากนะครับ...