เรื่องเล่าซัมซุง

ดิฉันนางสาวปิยฉัตร โพธิ์ศรี ถ้ามีคนถามดิฉันว่ารู้จักกับโครงการSamsungSmartlearningcenterได้ยังไง...คงต้องย้อนเหตุการณ์ไปหลายๆเดือนก่อนหน้านี้ซึ้งวันนั้นก็เป็นวันที่เท่าไหร่ดิฉันก็จำไม่ค่อยได้แล้ววันนั้นมีเพื่อนๆที่เขาได้ไปอบรมมาก่อนแล้วได้มาเล่าประสบการณ์ที่ได้ไปเข้าร่วมโครงการกับsamsungว่าเข้าร่วมแล้วมีอะไรเกิดขึ้นบ้างแล้วเพื่อนๆเขาก็เปิดรับสมาชิกที่สนใจอยากจะเข้าร่วมโครงการด้วย.ซึ่งดิฉันก็มีความสนใจที่จะเข้าร่วมโครงการนี้จึงได้ไปสมัครเป็นสมาชิกเพื่อเข้าร่วมโครงการด้วยก่อนเข้าร่วมโครงการดิฉันก็คิดว่าคงจะมีเทคโนลียีใหม่ๆให้ลองใช้มากมายจึงตัดสินใจเข้าร่วมโครงการด้วยพอได้เข้าร่วมโครงการแล้วดิฉันก็ได้มีโอกาสลองใช้เทคโนโลยีต่างๆๆอย่างเต็มที่ดิฉันมีความตื้นตาตื้นใจกับอุปกรณ์ต่างๆอยู่ตั้งนานและมีโอกาศใช้มันอย่างเต็มที่แต่หลังจากนั้นประมาณ2สัปดาห์พวกพี่ๆจากกลุ่มsamaung ก็ได้มาสอนวิธีการใช้อุปกรณ์ต่างๆ แล้วก็ได้ทำโครงการเพื่อแก้ปัญหาของโรงเรียนตั้งหลายอย่าง ซึ้งตอนแรกดิฉันก็งงๆกับกระบวนการคิดแบบใหม่ๆที่พี่จากsamsung มาสอนให้ คือแบบมันเป็นกระบวนการคิดที่ดีมากนะ แตดิฉันก็ยังรู้สึกไม่คุ้นเคยกับการเรียนรู้บนพื้นฐานของปัญหาแบบนี้สักเท่าไหร่ ่ดิฉันรู้สึกว่ามันช่างยากเย็นกว่าการเรียนแบบเดิมค่อนข้างมาก แต่ถึงการเรียนรู้บนพื้นฐานของปัญหามันจะยากสักแค่ไหนดิฉันก็ตั้งใจแล้วว่าจะทำให้สำเร็จให้ได้ ซึ่งกลุ่มดิฉันก็เลือกแล้วว่าจะทำโครงการเกี่ยวกับขยะในโรงเรียนของเรา พอเริ่มทำโครงการเท่านั้นแหละความยุ่งยาก วุ่นวายต่างๆนาๆก็เกิดขึ้น ทั้งงานที่บ้าน งานที่โรงเรียน การบ้านรายงานต่างๆที่อาจารย์สั่งมาดิฉันก็ต้องรีบทำ งานของsamsung ก็เพิ่มขึ้นมาด้วย ดิฉันก็ต้องตั้งใจรีบทำงานต่างๆให้เสร็จโดยเร็ว จนกลายเป็นว่าดิฉันมีความขยันเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิม และดิฉันก็สามารถควบคุมจิตใจและอารมณ์ของตนเองได้ในระดับทีดีเลยทีเดียว พอคิดย้อนไปถึงช่วงเวลานั้นดิฉันก็คิดอยู่คนเดียวว่า ..เราผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ยังไง.. คิดไปแล้วก็ขำไป คืองานก็เยอะก็ต้องรีบทำส่งบางครั้งเหมือนจะทำงานส่งไม่ทันแต่สุดท้ายก็ส่งทันทุกครั้ง ซึ่งมันเป็นเรื่องที่น่าแปลกใจมากๆ ถึงจะดูเหมือนลำบากตรากตรำแต่ดิฉันก็คิดว่าดิฉันได้รู้จักกับสิ่งใหม่ๆมากมายได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่งที่คนที่ไม่ได้เข้าร่วมโครงการนี้ไม่รู้เลยว่าการที่เราได้เข้าร่วมโครงการนี้ ทำให้เรามีความคิดที่เป็นระบบ คิดอย่างมีเหตุผลมากขึ้นและดิฉันก็รู้สึกว่าตัวเองใจเย็นมากขึ้นด้วยและที่สำคัญโครงการนี้ได้เปลี่ยนความคิดของดิฉันจากที่คิดว่าจะเข้ามาใช้อุกรณ์นั้นโน้นนี้ เขาให้ทำอะไรก็ทำไปคือหลังจากที่ได้เข้าร่วมโครงการแล้วได้ลงมือแก้ปัญหาจริงๆ มันก็ทำให้ดิฉันเกิดความรู้สึกรักโรงเรียนมากขึ้นทำให้เห็นปัญหาต่างๆซึ่งเมื่อก่อนดิฉันก็รู้สึกเฉยๆกับปัญหา เหล่านี้ แต่ตอนนี้ดิฉันรู้สึกโชคดีที่ได้เจอกับปัญหา เพราะเมื่อมีปัญหาเราก็ช่วยกันหาทางแก้ไขซึ่งแต่ละปัญหามันก็มีเหตุการณ์หลายๆเหตุการณ์เกิดขึ้น ทั้งสุขทั้งเศร้า แต่ดิฉันก็รู้สึกว่ามันเป็นความสนุกสนานแบบใหม่ถึงจะท้อ...พอเห็นทุกคนทำโครงการนี้อย่างตั้งใจ ดิฉันก็รู้สึกดีและไม่ท้อแล้ว. และวันที่ดิฉันประทับใจที่สุดคือวันแห่งการค้นพบ เพราะทุกคนมีรอยยิ้มและมีความสุขที่ได้ดูผลงานที่ตัวเองสร้างมาอย่างสุขใจ..้ และถ้ามีโอกาสดิฉันก็อยากให้ พี่ๆเพื่อนๆน้องๆในโรงเรีนทุกคนได้มีโอกาสเปิดโลกการเรียนรู้แบบใหม่บนพื้นฐานของปัญหาที่ดิฉันได้เปิดใจและเรียนรู้ผ่านมาแล้ว และดิฉันตั้งใจว่าจะนำความรู้ที่ได้เรียนรู้จากsamsung. มาใช้ให้เกิดประโยชน์ในชีวิตมากที่สุด เพื่อที่จะได้พัฒนาสู่ศรรษวรรษที่21อย่างภาคภูมิใจ....่


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่าซัมซุง



ความเห็น (4)

เขียนเมื่อ 

เป็นการเริ่มต้นเขียนที่ดีมากๆ ครับ ตอนอาจารย์อายุเท่าหนู แม้แต่แค่ถามครูยังไม่ค่อยกล้าเลยครับ.... แต่เราเริ่มเขียนเรื่องเล่าได้แล้ว...

อยากรู้จังครับ ว่าเกิดอะไรขึ้นใน "วันแห่งการค้นพบ"

เขียนเมื่อ 

วันแห่งการค้นพบ เป็นวันที่กลุ่มของซัมซุงทุกกลุ่มได้นำโครงการที่ได้ศึกษาเรียนรู้มาจัดเป็นนิทรรศการแลกเปลี่ยนความรู้ซึ่งกันละกัน ซึ่งหนูว่าวลาที่เราเตรียมงานก่อนที่จะถึงเวลางานทุกคนตั้งใจเตรียมงานของตนเองมาก ทุกคนพยายามที่จะตกแต่งออกแบบผลงานจนสวยที่สุด พอเห็นตอนที่ทุกคนเตรียมงานช่วยกันคนและไม้ละมือแล้วมันทำให้หนูรู้สึกปลื้มใจที่ทุกคนช่วยกันเพื่อจุดประสงค์ที่จะให้งานในวันนั้นออกมาดีที่สุดถ้าใครได้มาเห็นตอนเตรียมงานวันนั้นคงจะรู้สึกคล้ายๆกับหนูนะ แล้วพอถึงเวลาเปิดนิทรรศการทุกคนก็ตั้งใจนำเสนอผลงานของตนเองอย่างเต็มความสามารถ แล้วเหมือนกับว่าเราได้มาดูผลงานที่เราทำมาหลายเดือนแล้วรู้สึกภูมิใจมากค่ะ จนเวลาผ่านไป จนถึงพิธีปิด ทุกคนดูมีสีหน้าที่แบบโล่งใจมาก เหมือนกับว่ายกภูเขาออกจากอกเลย ส่วนตัวหนูก็คิดแบบนั้นนะ เพราะว่าโครงการของเราทำมาหลายเดือนแล้วภาระหน้าที่ของแต่ละคนก็เพิ่มขึ้นมากพอสมควร พอทุกอย่างจะสิ้นสุดลงทุกคนน่าจะรู้สึกผ่อนคลายสบายมากขึ้น แต่คงไม่นานหรอกนะเพราะ ซัมซุงปี2รอเราอยู่........

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับ เข้าใจแล้ว จะรออ่านงานเขียนของเราไปเรื่อยๆ นะครับ ....