วันที่สิบแปด-กระดึ๊บ ๆ

วันที่สิบแปด-กระดึ๊บ ๆ

วันพฤหัสบดี ที่ 12 กุมภาพันธ์ 2558

วันนี้เริ่มต้นวันที่วัดป่าหนองไคร้ ปิดท้ายวันที่เซ็นทรัลขอนแก่น ไม่เลวเลยทีเดียวกับ ความอึดของร่างกาย
วันนี้ตั้งใจทำแล็บย้ำว่าอย่างน้อยๆก็น่าจะเสร็จสัก หกตัว สำเร็จตามเป้าแต่ช้ากว่าที่ตั้งใจไปสองชั่วโมง
ช้าด้วย มีโหมดเฉื่อยกับตนเองค่ะ เห็นจะ จะ แต่ก็ยังอ่อยมันไว้. อนุโลมว่า วันนี้มันเดินทางไกล ปกติมัน นั่งหาวแอ้งแม้งไปแล้ว แต่วันนี้มันสู้แบบดันตาย จะเอาท่าสวยอะไรมากกับคนเพลีย แบบจิตใจยังไม่ได้เข้มแข็งมีกำลังนัก แต่เพราะครูบาอาจารย์เมตตา พี่ๆวางโครงร่างไว้ดี หนูเลยกระดึ๊บๆ ทำไปเหมือนไม่รีบ แต่เก็บเป้าหมาย
ครูเมตตามีภารกิจเพิ่ม ให้ได้ฝึกฝน ทางปัญญา รับ order วางแผน สำรวจ ลงมือปฏิบัติ
เป็นขั้นตอน จริงๆครูทำมาให้หมดแล้วเป็นตัวอย่าง เหลือข้อสุดท้ายให้หนูลงลุย
ซึ่งก็ลุล่วงตามเหตุปัจจัยค่ะ

วันนี้อะไรยังไม่เป็นไปตามแผน กิจการบุญยังไม่ได้เริ่มเดินหาซื้อเมล็ดพันธ์ ไม่สำเร็จ
อาจเพราะออกมาจากสำนักงานช้าด้วย
แต่ก็ไม่ได้เสียใจ เหมือนที่ครูพาทำ วางแผนไว้ก่อน
มีจังหวะก็จัดเลย
วันนี้รู้สึกมีกำลัง แม้จะล้าๆ ง่วงๆ อาบน้ำแล้วก็สดชื่น
ประทับใจความเมตตาของครู
รู้ซึ้งว่า เวลาท่านมีค่ามาก ๆ
มีค่าต่อผู้คนทั้งโลกทั้วประเทศ แต่ท่านสละเวลา มาคลุกคลีเอาใจใส่ดูแลสอนสั่งหนูมากๆ
เมื่อก่อนหนูไม่เคยคิดทบทวน ตลอดสี่ ห้าปี ที่รู้จัก ท่านให้เวลากับหนูแบบไร้ขีดจำกัด
แม้กระทั่งทุกวันนี้ เพียงเพื่อ ให้หนูได้รู้จัก ทาน ศีล ภาวนา
ทุ่มสุดชีวิต ให้หนูได้เห็นกิเลส แล้วไม่หลุดทางมรรค

อธิบายได้ไม่ชัดนักกับตนเอง แต่เป็นมุมที่ความรู้สึกมาตกร่องทบทวน
โอกาสที่ตนเองได้รับ กับจุดยืน ณ วันนี้ที่ได้มา เพราะครู
หนูเผชิญอะไรยาก ๆ มากมายในเส้นทางที่ครูเมตตาบ่มเพาะให้ได้เรียนรู้
บอกได้เลยว่า ถ้าไม่ใช่เพราะครูค้ำชู กิเลสในใจหนูลากหนีไปนานแล้ว
แต่ที่ยังอยู่ และได้เรียนรู้เพราะครูเมตตาออกแรงจับมือไว้
แล้วพาให้เห็นความจริง ว่าชั่ว-ดี ในใจ
ว่าศักยภาพที่มีแค่ไหน แล้วน่าจะทำประโยชน์อะไรได้บ้าง
แล้วท่านก็ให้โอกาสได้ลองฝึกทำผ่านภารกิจ
เมื่อก่อนไม่เข้าใจ ดิ้นรน คิดแต่ว่า ครูมีแต่ใช้
ทุกวันนี้พึ่งมาเห็นตามจริงว่า ไม่ใช่ท่านใช้เพราะอยากใช้
แต่ทีืต้องใช้หนู ก็เพื่อให้หนูได้ฝึกฝน ทางสติปัญญาให้แลมคม
แล้วเอามาใช้ประโยช์ ต่อโลกและสังคมให้ได้มากที่สุดต่างหาก
หนูปัญญาน้อย ที่เคยปรามาสครูด้วย กาย วาจา ใจ ขอโอกาสกราบขอขมาเจ้าค่ะ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรียนรู้ชีวิต



ความเห็น (0)