เพราะคิดถึง...จึงเขียนมา

for far
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

ถ้าเราได้ทุกอย่างดั่งที่คิด สิ้นชีวิตจะเอาของกองตรงไหน
ได้บ้างเสียบ้างช่างปะไร เราตั้งใจทำงานเท่านั้นพอ
กลอนวิหารพระพุทธชินสีห์ วัดพระศรีมหาธาตุวรมหาวิหาร จังหวัดพิษณุโล
เป็นกลอนที่เตือนใจ แล้วใช้เป็นข้อคิดในการดำเนินชีวิตจนถึงวันนี้
ตอนนี้ขณะนั่งทำงานวิจัย แล้วเปิดเพลงบรรเลงฟังทำให้นึกถึง
จังหวัดพิษณุโลก ดินแดนอันเก่าแก่ที่ไม่เคยคิดว่าจะได้มาอยู่
ตอนฟังผลเอนทรานซ์ครั้งแรก แล้วรู้ว่าได้มาเรียนที่มหาวิทยาลัยนเรศวร
ตอนนั้นรู้สึกไม่อยากไปเลย เพราะตั้งแต่เด็กจนโตไม่เคยอยู่ห่างบ้าน
ยังจำความรู้สึกตอนที่แม่มาส่งครั้งแรก ตอนนั้นงอแงเหมือนถูกทิ้งไว้คนเดียว
เพื่อนที่อยู่โรงเรียนเดียวกันมาเรียนที่นี่น้อยมาก ยิ่งเพื่อนสนิทไม่มีเลย
ฉันต้องมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ ดินแดนที่ฉันไม่รู้จักกับสิ่งใดเลย
แต่ที่นี่ได้ให้อะไรฉันมากมาย ฉันได้รับมิตรภาพ ความอบอุ่น
ได้รับความรู้ที่อาจารย์คอยพร่ำสอน และทำให้ฉันอยากกลับมาเป็นอาจารย์สอนที่นี่
แต่กว่าจะจบก็อีกตั้งหลายปี ไม่รู้ว่าพอถึงกาลนั้นพิษณุโลกจะเป็นเช่นไร


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน Do you believe in destiny



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

เคยมีความรู้สึกเช่นนั้นมาก่อนครับ

จากบ้านมาแดนไกล เพื่อใครบางคนที่อยู่เบื้องหลัง ;)...