มองตน...ถนนชีวิต

ถาวร
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

สุดสายตา ขอบฟ้ากว้าง

สุดหนทาง พอคาดได้

ถนนชีวิต ทอดยาวไกล

สุดที่ไหน ยากคาดเดา

จากดินคืนสู่ดิน

พรากถิ่น สู่ทีเก่า

ธรรมดา มนุษย์เรา

มิอาจเอา ทุกสิ่งครอง


ปล่อยวาง ไว้อย่างนั้น

หยุดยึดมั่น เป็นเจ้าของ

ก้าวผ่าน การจับจอง

แสงทอง ส่องแสงธรรม

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ถาวร



ความเห็น (9)

เขียนเมื่อ 

ไพเราะมาก..(ชอบค่ะ)

เขียนเมื่อ 

...ทั้งถูกต้อง และถูกใจค่ะ

เขียนเมื่อ 

การปล่อยวางเป็นเรื่องน่าสนใจ

สบายดีไหมครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะคุณยายธี

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะอาจารย์ดร.พจนา

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะอาจารย์ดร.ขจิต

ไม่สบายนักค่ะอาจารย์ พยายามดูแลตนเองให้สมดุล กาย ใจ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะท่านผอ.ชยันต์

ขอบคุณค่ะคุณโอ๋-อโณ

เพราะมากค่ะ

คิดถึงนะอุ้ม เรียนหนักมั๊ย

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะพี่นาถ

คิดถึงเช่นกันค่ะ