เพราะไปร่วมการประชุม 3 rd Asia-Pacific Joint Conference on Problem-Based Learning 2014 ที่ภูเก็ต และพักที่โรงแรม ภูเก็ต เกรซแลนด์ ชายหาดป่าตอง ผมจึงได้วิ่งออกกำลังที่ชายหาดป่าตองอันสวยงาม ในเช้าวันที่ ๕ และ ๖ ธันวาคม ๒๕๕๗ ได้รับความสดชื่น จากอากาศที่กำลังสบาย และจากบรรยากาศชายหาด

หาดป่าตองมีความยาวกว่า ๔ กิโลเมตร และชายหาดกว้าง ทรายขาวสะอาด มีการรักษาความสะอาดอย่างดี มีการปลูกต้นไม้ที่ชายหาดให้ความสวยงาม วันที่ผมไปวิ่งฟ้าครึ้มฝนทั้งสองวัน แต่วันที่ ๖ ธันวาคม มีแดดโผล่มาส่องเมฆสีขาวชั่วครู่ ให้แสงเรืองสีเหลืองที่ก้อนเมฆ สะท้อนลงพื้นน้ำทะเล ให้ความสวยงามอย่างยิ่ง

มีคนมาวิ่ง เดิน และลงเล่นน้ำ มากพอสมควร ทรายที่ชายหาดนี้น่าวิ่ง เพราะเนื้อทรายแน่น และชายหาดไม่ชัน ที่ผมรู้สึกว่าขาดไปคือ "ความมีชีวิต" ของชายหาด คือไม่ค่อยเห็นขุยปูและรูปู แต่ก็ยังพอมีให้เห็นบ้าง ดีกว่าที่เมือง Recife ประเทศบราซิล ที่ผมบันทึกไว้ ที่นี่

วิวภูเขาที่มีรีสอร์ทตั้งอยู่ ทำให้ผมสงสัยว่า หากเอากฎหมายมาจับ การครอบครองพื้นที่เหล่านั้น เป็นของเอกชนเป็นการผิดกฎหมายหรือไม่ ใครมีความรู้ช่วยบอกด้วย




ลู่วิ่งชายหาดของผม


แสงสะท้อนยามอรุณรุ่ง

แสงสะท้อนสองจังหวะ


ความมีชีวิตชีวาที่ชายหาด




ทรายที่ชายหาดขาวสะอาด


พื้นที่ชันขนาดนี้กฎหมายอนุญาตให้เอกชนเข้าจับจองเป็นเจ้าของได้หรือ


ยามพลบคนมากกว่า


บรรยากาศยามพลบ


ต้นเตยทะเลที่ชายหาดหน้าโรงแรม


ต้นปาล์มที่สระว่ายน้ำหลังห้องนอนผม


ก้านใบและทะลายสีแดง


ถ่ายใกล้งามนัก


วิจารณ์ พานิช

๖ ธ.ค. ๕๗