นิราศเมียนมาร์ (๓)

5) กายอ่อนเพลียเพียงใดใจต้องสู้

เป้าหมายอยู่กอพอขอเฉลย

ถึงที่พักพักผ่อนนอนเสบย

หลับแล้วเอยอ่อนเพลียเสียจริงเชียว

หลับไม่ฝืนทั้งคืนตื่นรุ่งเช้า

สะดุ้งเอาตกใจไม่แลเหลียว

นาฬิกาปลุกเสียงสั่งดังลั่นเชียว

ต้องปราดเปรียวเลี้ยวลัดจุดนัดกัน

6) คนเป็นร้อยคอยรอขึ้นรถบัส

กอพอจัดมื้อเช้าเราสุขสันต์

กินเสร็จสรรพจับกลุ่มขึ้นรถพลัน

เช้าวันจันทร์วันประเดิมเริ่มดูงาน

รถบัสพร้อมสี่คันนั้นจัดให้

พวกเราไปแหลมฉบังดังประสาน

ยังมึนหัวเสียงแหบแห้งแจ้งประจาน

รับประทานยาไว้ได้ประทัง

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน นิราศเมียนมาร์



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

อาจารย์แต่งเก่งจังครับ กวีอยู่ในลมหายใจเลยครับ