ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว..กับคำว่า อยากเรียนรู้..แต่ทำไม่ได้..( นั่นคือ..การฝึกตน..กับ.จิต..)..หลงรัก..ความงามที่เห็น..อยากลองเล่นกับประวัติความเป็นมา..ของคำว่า kyudo..ซึ่งเป็นวัฒนธรรมการใช้ศร..สอนธรรม..ที่มีสืบมาถึงป้จุบัน..ในญี่ปุ่นเป็นเวลากว่า ๕๐๐ปีมาแล้ว..

kyudo..เป็นการฝึกจิต..โดยใช้..ธนูเป็นเครื่องมือ..("ผู้เขียน"เคยลุ่มหลง..ความงดงาม..ที่ดูเป็นเปลือก..ที่ปราศจาก..สิ่งหุ้มห่อ..ใจ)..เข้าไม่ถึง.ในอดีต..ละเลยไปเป็นเวลานาน..เนื่องมาจาก..ความยากลำบากที่จะเข้าใจตนเอง..ทั้งๆที่อยู่กับจิตและใจมานาน..๕

การฝึกเบื้องต้น.นั้น.เพียงให้..รู้ระลึก..ลมหายใจ.เข้าออก..การยืน..การเดิน..กับลมหายใจเข้าออก..อย่างช้าๆ..ฝึกสติ..ให้อยู่กับ..ลมหายใจ..ทุก ย่างก้าว..(แค่..สามก้าว..ให้ช้าๆ..แต่..ชัดเจน..กับ..ตน..)..ขอบอกว่า..มันยากยิ่ง..

..เหมือนโดนให้อม..บรเพ็ด..ในชั้นเรียน..โทษฐานไม่ฟังครู..อึอึ..(ตอนเด็ก)

เวลาที่ผ่านไป..เกือบสามสิบปี..

วันหนึ่งในวันนี้..ไปเดินหาไม้ไผ่..แห้งๆที่เขาทิ้งไว้..ไม่มีประโยชน์ปราศจากผู้สนใจ..ที่บ้านอินทร์(ของป้าวิ)..มาเจาะรูขึงเชือก..พลาสติคที่มีอยู่ในห้องเครื่องมือ..(ของป้าวิ)..อีกนั่นแหละ..เจอเศษไม้..ไผ่แตกๆแต่มันตรงก็เลยเอามามำลูก..ศร..แก้ขัด.. (เข้าใจเอาเอง..ว่า..มันสวย..มีสุนทรีย..อย่างความเป็นไปในธรรมชาติ..๕)

ก็ลองๆๆๆดู..ว่า..หายใจเป็นขึ้น..บ้างรึยัง..คิดยึดติด..อยู่บ้างกับ..ตรงไหน..ยืนได้นิ่งสนิท..ใจไม่วิ่งหนีจากกายไปไกลสุดโต่งอย่างเคยๆ..รึเปล่า...

จุดหมายปลาย..ทางของ...ศร...สอนตนนั้นมีว่า..ลูกธนูที่วิ่งเข้าเป้านั้น..ไม่มี..ความมุ่งมั่น..ของจิต..ที่อยู่กับความคิด..

หากแต่..เป็น..ความว่าง..ดุจ..ลูกธนู..วิ่งไปยังแหล่งที่เป็นเป้า..หมาย..ใจ..

"เข้าใจ"...

ในแกลลอลี่ชีวิต..วันนี้