ขอบคุณสนธยากาล

ห่างหายไปนาน ไม่อยากจะโยนความผิดให้กับเวลาที่มักจะบอกว่า ...ไม่มี...

ย้อนกลับมาดู มาอ่าน ในบางเวลาที่ว่างจากงานที่เร่งรัดตัว หากแต่คือหน้าที่ที่ต้องปฎิบัติในระหว่างวัน

รับรู้...ถึงคำขอบคุณของผองเพื่อนกัลยาณมิตร มากมาย เกินจะขีดเขียน

ทุกเวลาที่ผันผ่าน ย่อมมีทุกสิ่งอย่างเกิดขึ้น และดับไป

ขอบคุณทุกสรรพสิ่ง...

ขอบคุณสนธยากาลในวันหนึ่ง ที่ฉาบสีสวยทาบทาท้องฟ้า ก่อนราตรีกาลจะมาเยือน

ขณะสายลมหนาวเย็นลมเบาๆพัดผ่าน...

เช่นเดียวกับชีวิตที่ผ่านผันไป เปลี่ยนแปลงไป ในทุกๆวันเวลา

แม้ขณะที่กดแป้นคีย์บอร์ดอยู่นี้...

ภาพถ่ายจากมือถือบนสะพานกาญจนาภิเษกวันที่ 16 ธันวาคม 2557 (หลังกลับจากไปงานรับปริญญาของหลานสาว น้องนิ)

ขอบคุณ...

ณ ที่ทำงาน เวลา 16.56 วันที่ 20 ธันวาคม 2557

พ.แจ่มจำรัส

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ลมหายใจแห่งตัวตน



ความเห็น (4)

เขียนเมื่อ 

หายไปนานเลยครับ

ชอบใจภาพ

สวยมากๆๆครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับ อ. ขจิต และคุณ แสง

ตั้งใจจะมาเขียนให้บ่อยขึ้นครับ

คิดถึง G2K...