เปิดตัว....ชมรมผู้ไร้กล่องเสียง โรงพยาบาลสงขลานครินทร์

  ติดต่อ

  ถ้างานที่ทำเป็นงานที่เรามีความรู้ ความหนักใจ เหนื่อยใจก็คงจะไม่มี และคงมีความสุขในการทำงานด้วย   

      **เริ่มต้นชมรม ( เปิดตัว ) **

เมื่อมาทำงานเป็นพยาบาลภาควิชาใหม่ๆ ด้วยจำนวนของผู้ป่วยที่ผ่าตัดกล่องเสียงและผู้ป่วยมะเร็งที่ปฏิเสธการผ่าตัดเนื่องจากลัวพูดไม่ได้เพิ่มขึ้น งบประมาณราคาแพงสำหรับเครื่องช่วยพูด ผศ.นพ.โกวิทย์ พฤกษานุศักดิ์ หัวหน้าภาควิชา โสต ศอ นาสิกวิทยา ก็เลยส่งดิฉันไปฟังการเสนอผลงานของชมรมผู้ไร้กล่องเสียงที่โรงพยาบาลหาดใหญ่  นั่นก็คือจุดเริ่มของชมรม กลับมาก็ยังคงไม่รู้ว่าจะเริ่มที่ตรงใหนดี ถ้างานที่ทำเป็นงานที่เรามีความรู้ ความหนักใจ เหนื่อยใจก็คงจะไม่มี และคงมีความสุขในการทำงานด้วย แต่สำหรับงานนี้เป็นงานที่ไม่มีความรู้ แถมความถนัดก็ไม่มี ทั้งหนักทั้งเหนื่อยและเครียดมากๆด้วย  จากการสำรวจจำนวนผู้ป่วยที่เคยผ่าตัดกล่องเสียงทั้งหมด ก็มาสู่ขั้นตอนสำรวจความคิดเห็นและความต้องการในการจัดตั้งชมรมใช้เวลาไปเกือบ 3 เดือน   รวบรวมสมาชิกได้ 10 คน ก็เริ่มเขียนโครงการ อันนี้ล่ะที่ได้นำความรู้จากการเรียนป.โทมาใช้( การจัดการพัฒนาสังคม ) ความรู้สึกเริ่มดีขึ้นมาหน่อย  เมื่อโครงการได้รับอนุมัติงบประมาณและการจัดตั้งชมรมแล้ว วันที่ 5 มีนาคม 2546 ก็เป็นวันเปิดชมรมค่ะ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 58156, เขียน: , แก้ไข, , สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 4, อ่าน: คลิก

คำสำคัญ (Tags) #โรงพยาบาล#ชมรม#สงขลานครินทร์#ผู้ไร้กล่องเสียง

บันทึกล่าสุด 

ความเห็น (4)

ปารมี
IP: xxx.12.74.7
เขียนเมื่อ 
รออ่านตอนต่อไปค่ะ (ขอยืมเทคนิคของคุณขจิตมาใช้)
  • ผู้ป่วยแต่ละท่าน ก็คงจะมีประสบการณ์ที่จะต่อสู้กับโรคร้ายที่แตกต่างกันนะคะ
  • แหม...ถ้าคุณกัญญารัตน์จัดให้มีกิจกรรมที่จะเปิดโอกาสให้พวกเขาได้มาแลกเปลี่ยนประสบการณ์กันและกันได้ จะเป็นประโยชน์มากๆเลยนะคะ
จุฑารัตน์
IP: xxx.170.234.5
เขียนเมื่อ 

ขอบคุณพี่เม่ยมากนะคะที่ช่วยจุดประกายความคิดให้

น้องอ้นน่าจะนำไปบรรจุเป็นกิจกรรมหนึ่งใน CoP ชมรมไร้กล่องเสียง ที่เราจะนัดคุยกันในวันที่ 15 พ.ย. นี้ ดีมั้ยค่ะ

ชื่นชมในความคิดแรกเริ่มค่ะ คงเป็นแรงบันดาลใจให้คนอื่นๆที่กำลังจะเริ่มอะไรที่ไม่เคยรู้บ้างนะคะ

ขอบคุณที่นำมาเล่าได้อย่าง"เร้าพลัง" เรื่องแบบนี้คงเป็นกำลังใจให้ใครๆหลายๆคน

จะรออ่านเส้นทางกว่าจะมาถึงวันนี้ และกิจกรรมต่างๆที่มีของชมรมฯและของคุณกัญญารัตน์นะคะ เชื่อว่าถ้าเขียนเล่าไปเรื่อยๆ จะมีคนที่ทำงานคล้ายๆเราเข้ามาให้กำลังใจและเรียนรู้จากกันและกันค่ะ