ภาวนา ตอนที่ ๕

วันนี้ไปค้นหานิยาม "ภาวนา" ใน Google
เปิดดูอันแรกที่ http://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0...
ท่านได้ให้นิยามไว้น่าสนใจในหลายมุมมอง ดังนี้ครับ

.

.

ภาวนา หมายถึง การทำให้มีขึ้นเป็นขึ้น, การทำให้เกิดขึ้น, การเจริญ, การบำเพ็ญ

1.การฝึกอบรม ตามหลักพระพุทธศาสนา มี ๒ อย่าง คือ
๑.สมถภาวนา ฝึกอบรมจิตให้เกิดความสงบ ๒.วิปัสสนาภาวนา ฝึกอบรมปัญญาให้เกิดความรู้เข้าใจตามเป็นจริง, อีกนัยหนึ่ง จัดเป็น ๒ เหมือนกันคือ ๑.จิตตภาวนา การฝึกอบรมจิตใจให้เจริญงอกงามด้วยคุณธรรม มีความเข้มแข็งมั่นคง เบิกบาน สงบสุขผ่องใส พร้อมด้วยความเพียร สติ และสมาธิ ๒.ปัญญาภาวนา การฝึกอบรมเจริญปัญญา ให้รู้เท่าทันเข้าใจสิ่งทั้งหลายตามความเป็นจริง จนมีจิตใจเป็นอิสระ ไม่ถูกครอบงำด้วยกิเลสและความทุกข์

2.การเจริญสมถกรรมฐานเพื่อให้เกิดสมาธิ มี ๓ ขั้น คือ
๑.บริกรรมภาวนา ภาวนาขั้นตระเตรียม คือกำหนดอารมณ์กรรมฐาน ๒.อุปจารภาวนา ภาวนาขั้นจวนเจียน คือเกิดอุปจารสมาธิ ๓.อัปปนาภาวนา ภาวนาขั้นแน่วแน่ คือเกิดอัปปนาสมาธิเข้าถึงฌาน

3.ในภาษาไทย ความหมายเลือนมาเป็น การท่องบ่นหรือว่าซ้ำๆ ให้ขลัง ก็มี

.

จากนิยามข้างต้นนั้น ท่านเขียนไว้ดีมาก มือใหม่ต้องค่อย ๆ พิจารณาตาม หนอ

จากประสบการณ์ของผมเองก็เช่นกัน

แรก ๆ ก็เอาแต่ วิปัสสนาภาวนา ทั้ง ๆ ที่จิตตนเองยังไม่รวม

จึงทำให้เป็นวิปัสสนึกมากกว่า ที่จะเป็นวิปัสสนา

จนมีบุญวาสนา ได้มาฝึก สมถภาวนา อย่างจริงจัง

ถึงได้ทราบว่า ทั้งสมถภาวนา และ วิปัสสนาภาวนา นั้น ต้องเสริมกันก่อน หนอ