เพิ่งมาถึงญี่ปุ่น ไปกิน "ราเมงข้อสอบ" (คนไทยตั้งชื่อ เรียกตามกันมานานแล้ว) เป็นมื้อแรก ร้านใกล้ๆ โรงแรมที่พัก

เป็นร้านราเมงที่คิวยาว และอร่อย ซึ่งไม่แปลก แต่ที่ชอบคือ "วิธีคิด"

ราเมงร้านนี้มีแบบเดียวคือ "บะหมี่น้ำข้นหมู" เข้าคิวยาวเหยียดหน้าร้าน

ใบข้อสอบ กับตั๋ว (จ่ายเงินแล้ว)

มีขั้นตอนการสั่งดังนี้

1.รอคิวนอกร้าน

2.เข้ามาจ่ายเงินที่เครื่อง ได้ตั๋วเก็บไว้ดีๆ (ชามเล็ก ๗๙๐ เยน = ๒๓๗ บาท)

3.รอเรียกเข้าที่นั่ง เป็นคอกแคบๆ เฉพาะคน

4.ติ๊กเลือก (รสชาติ+เครื่องปรุง) เสร็จแล้วกดกริ่งให้พนักงานมารับออเดอร์ พร้อมตั๋วชำระเงิน

5.รอเดี๋ยวเดียวก๋วยเตี๋ยวมาวาง

6.กิน

7.อยากสั่งเพิ่มเขียนแบบฟอร์ม กดกริ่งมารับออเดอร์

ชอบใจวิธีคิดที่

  • มาเพื่อกินอย่างเดียว ไม่ให้นั่งคุยนาน หมุนเวียนลูกค้าได้ไว (ทั้งร้านจึงเงียบ มีแต่เสียงซดราเมงได้ยินทั่ว_ถ้าใครซดดัง)
  • สั่งรสชาติเองตามใจชอบ ไม่มีเครื่องปรุงบนโต๊ะ (คนไข้โรคหัวใจ โรคไต เลือกรสอ่อนเข้าไว้ก็กินได้ ก๋วยเตี๋ยวบ้านเรากินแล้วบวมแน่ๆ เพราะทำรสเค็มจัดมาแล้ว)
  • ออกแบบร้านให้ครัวมีช่องให้เข้าถึงลูกค้าทุกคนเพื่อส่งชามราเมง ทำให้ใช้คนทำงานน้อย ไม่วุ่นวาย ใช้พื้นที่น้อย
  • คิดถึงคนกินว่ากินไปแล้วอยากสั่งเพิ่มจะทำอย่างไร มีกระดาษวางให้ติ๊ก สั่งเครื่องเพิ่ม หรือ สั่งชามใหม่
  • ไม่มีใครแซงคิวใคร ยืนรอกันเงียบๆ ตามสไตล์คนญี่ปุ่น (ไม่ต้องกลัวว่าจะมีมนุษย์หลานคนไหนมาแซงคิวให้มนุษย์ป้าอารมณ์เสีย)