ต้องจากลากันแล้วสินะ

วันนี้ผมนัดเพื่อน ๆ ประชุมงานกันครั้งสุดท้าย เพื่อสรุปงาน และกล่าวสิ่งต่าง ๆ ที่อยู่ในใจแต่ละคน บางคนมีน้ำตาซึมบ้าง ทำให้วันนี้เป็นวันที่รู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

จากคนที่ไม่เคยเจอกัน ไม่รู้จักกัน มาใช้ชีวิตร่วมกัน ได้เจอปัญหา ได้ปรึกษากัน ทำให้เราสนิทกันมากโดยไม่รู้ตัว ถึงวันต้องจากลาก็รู้สึกแปลก ๆ ไม่อยากจากไปไหนเลย

ยังไม่ได้นับเหล่านักเรียนตัวน้อยที่คอยส่งเสียงดังก้องตอนพักเที่ยง คอยแวะมาก่อกวนตอนทำงาน เอานู่นเอานี่มาให้เสมอ ก็พอเข้าใจนะว่าชีวิตคนเราต้องเดินต่อไปเสมอ แต่ไม่อยากให้บรรยากาศของการจากลามาถึงเลย...

จะเก็บทุกช่วงเวลา ทุกความทรงจำที่เกิดขึ้น และจะคิดถึงความสุข สิ่งที่สวยงามที่ได้เจอทุกครั้งที่เหงา ไม่อยากเชื่อว่าจะรักโรงเรียนเล็ก ๆ แห่งนี้ได้มากขนาดนี้ ขอบคุณทุกมิตรภาพ จะจดจำจนวันสุดท้ายของชีวิต โรงเรียนแห่งแรกที่ได้สอน

...สันทรายหลวง...