๓/๐๙/๒๕๕๗

**************

เบื้องหน้าของคน…

คำกล่าวสนทนาระหว่างคนทำงานเก็บเงินกับคนที่มาใช้สิทธิรับเงิน

“หนานอยู่ก่อ?"

“อยู่ครับ"

“ป้ามาเอาตังค์ก่าจัดก๋ารศพ"

“แล้ว…มีหยังมาพ่องเนี่ย?"

“เบาะมีหยังละ…ลุงมูลบอกหื้อมาเอา…เปิ่นว่ามีเงินอยู่ประมาณสองหมื่น เอาไปใจ้ก่อนได้…อี้หนา"

“เปิ่นโทรมาหาแหล้ว…ผมกะบอกไปจ๊ะอั้นละ…แต่การฮับเงินมันกะน่าจะมีเอกสารหลักฐานอะหยังพ่อง หน้ะ…ใบตี่สมาคมออกหื้อหน่ะ จื่อ นามสกุ๋ล ใผเป๋นคนฮับเงิน…มันจะมีรายละเอียดบอกไว้ดุ้"

“เบาะได้เอามาาา…"

“บอกหื้อคนเก้บเงินมากะได้…บอกอาไฝมากำหนึ่งไป้"

ป้าคนที่มาขอเบิกเงินค่าสงเคราะห์ศพโทรเรียกคนเก็บเงินประจำคุ้มมาเพื่อยืนยันการเป็นสมาชิก เก็บเงินและเป็นพยานในการรับเงิน ซึ่งก็มอบให้ไปก่อนจำนวนหนึ่ง พร้อมกับเขียนใบเสร็จรับเงินฉีกให้ไปครึ่งหนึ่ง…เงินอีกจำนวนหนึ่งจะมอบให้หลังเผาศพเรียบร้อยแล้ว ซึ่งก็ยังเหลืออยู่ไม่น้อยเหมือนกัน…

การพูดคุยไม่มีปัญหา ยิ้มแย้มแจ่มใจ เข้าใจกันดีทุกฝ่าย สักพักก็พากันกลับไปจัดการศพกันต่อ

เบื้องหลังของคน…

การสนทนาที่บ้านงานศพระหว่างป้าคนที่มาขอรับเงินกับญาติที่อยู่บนบ้าน

“เขาบ่อจี่หื้อ…เขาหื้อฮยาก…เบาะจี่เหมือนตะก่อนเด้อ…ต้องโทรบอกหื้ออี่ไฝไปยืนยัน…ขอผ่ออะนั้นขอผ่ออะนี้"

“เขากะมีพ่องก่า…ตั๋วหยังบ่อเตียมไปพ่องล้ะ"

“ไผจะไปฮู้…ว่าเขาจะเอาเอกสารหลักฐานอะหยัง…กะว่าบอกหื้อไปเอาเลย ๆ เอามาก่อนสองหมื่นอี้ห้ะ"

“แล้วได้มาเต่าฮือ?"

“ได้มาสามหมื่นเต่าอั้นละ"

“กะดีแหล้วหลุ…สองคืนกะปออยู่ก้า"

“เบาะหู้หนะหนา…"

“ใจ้ประหยัด ๆ พ่องกะ"

จากคนที่เคยพูดคุยรู้เรื่อง ยิ้มแย้มแจ่มใจ เข้าใจกันด้วยดี…พอไปอยู่อีกสถานการณ์หนึ่ง กลับพลิกลิ้น พูดเพื่อลดความน่าเชื่อถือของคนทำงาน โดยไม่คิดไตร่ตรองให้รอบคอบว่า ทำไมเขาต้องเข้มงวดกับตน


คำถามตามมา…

หากท่านเป็นคนเก็บเงินและจ่ายเงินของสมาคมฯ เมื่อมีคนมาขอรับเงินโดยเดินเข้ามาในสำนักงานคนเดียวแล้วบอกว่า...

“มาขอรับเงินสงเคราะห์ศพนาย/นาง…….ที่ตายไปเมื่อคืนนี้"

โดยที่ไม่มีเอกสารหลักฐานอะไรสักอย่าง ท่านจะมอบเงินหมื่นค่อนแสนให้เขาไปง่าย ๆ โดยไม่มีการพิจารณาอะไรสักอย่าง อย่างนั้นหรือ?


คนเรานั้นไม่ว่าแต่ใคร…

ก็ไม่พ้นถูกตำหนิ หรือนินทา ด้วยกันทั้งนั้น คือ การพูดถึงในทางที่เสียหายในทางที่ไม่ดี…

และการพูดถึงในทางที่ดี คือการสรรเสริญเยินยอ ส่วนมากจะพูดกันต่อหน้า…มักจะเป็นการกล่าวตามมารยาทมากกว่า

ทุกท่านพึงรู้ไว้เถิด ไม่ว่าเราจะทำดี ทำเด่น เลิศเลอ ขนาดไหน ก็ต้องมีคนหมั่นไส้ ไม่พอใจ ไม่ชอบใจ ด้วยกันทั้งนั้น…แล้วเราจะทำอย่างไรล่ะ?

เราต้องวางใจรับรู้ตามสภาพของความเป็นจริงของคน(ที่ได้ชื่อว่ามนุษย์)ว่า “เป็นเรื่องธรรมดา" หรือ “แน่นอนอยู่แล้ว" และอย่าสนใจให้ความสำคัญกับมัน ยึดเอาระเบียบข้อบังคับ ประโยชน์ส่วนรวม หรือผลที่จะพึงมีพึงได้ต่อองค์กร ประชาชนส่วนใหญ่เป็นที่ตั้ง ก็จะไม่มีปัญหาใด ๆ…

ผมเชื่ออย่างนั้นครับ.


(บันทึกแรกที่เขียนในบล็อก)

ขอบคุณทุกท่านที่สนใจ ขอบคุณ GotoKnow.