ฤา รักฉันจะเป็นเพียง
ความฝันไม่มีวันนั้น   วันที่ใจเต็มดวง

ผมไม่ได้ฟังเพลงไทยใหม่ๆมาเสียนาน  วันหนึ่งไปงานวัด ได้ชมการแสดงซออู้ของคุณครูประจำการ  ก็รู้สึกเฉยๆ ไม่ได้มีความรู้สึกผูกพันอะไร เป็นพิเศษ จนกระทั่งคุณหมอที่นั่งอยู่ด้วย บอกผมว่าเพลงนี้เพราะมาก  ชื่อเพลงจันทร์ ซึ่งคุณหมอพยายามจะหัดเล่นอยู่

.

.

แต่คำพูดของคุณหมอไม่ได้เข้ามามีสัญญาใจของผมเลย อาจจะเป็นเพราะว่า การที่เราจะฟังเพลงอะไรสักเพลงหนึ่งแล้วรู้สึกว่าไพเราะ  เราจะต้องมีความรู้สึกที่เราเข้าไปเกี่ยวข้อง แล้วจิตจำเข้าไว้ในใจ จนเป็นสัญญา แล้วกลับมาปรุงแต่ง จนเกิดมาเป็นความยึดมั่นซึ่งกลายมาเป็นความทุกข์ความสุขของใจ   แต่เสียงเพลงคราวนี้เป็นแต่เสียงผ่านมาแล้วก็ผ่านไป  จำได้ว่าพี่ชายผมบอกว่า ไม่ชอบฟังเพลงเก่าๆแล้ว ฟังเพลงใหม่ๆดีกว่า ฟังแล้วสบายใจกว่า  เพราะอาจจะเป็นเพราะว่าฟังเพลงเก่าที่ไรคิดแต่เรื่องเก่าๆ ซึ่งส่วนมากก็ทุกข์ทั้งนั้น  เขาเรียกว่าทุกข์แล้วยังไม่ยอมทิ้ง  ทุกข์ดับเบิลคุณลองคิดดู เพลงไทยบางเพลงนอกจากจะโศกแล้ว ยังเป็นพญาโศก คือสุดยอดของความโศก ไม่ได้โศกเฉยๆ 

แต่อีกสามเดือนต่อมาได้ยินเพลงจันทร์อีกครั้งหนึ่งเป็นการเล่นขิมของคุณครูประจำการรุ่นใหม่ ตอนนี้เริ่มอิน ฟังแล้วเริ่มมีความรู้สึกว่าเคยได้ยินเพลงนี้มาก่อน ความจำเริ่มมาแล้ว แม้จะยังไม่มีสัญญา

.

.

ทำไมคุณครูประจำการสองรุ่นชอบเพลงนี้ เป็นเพราะอะไร  ทำไมจันทร์ถึงต้องเข้ามาเกี่ยวด้วย

บางทีเราอาจจะลืมคิดไปแล้วว่า เพลงเดียวกัน จันทร์ก็ดวงเดียวกัน  แต่อาจจะเป็นคนละชาติภพที่เราได้เจอกัน  เราคงได้เห็นจันทร์นี้มาหลายภพหลายชาติ เพราะดวงจันทร์ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติที่แล้ว  มันก็สวยเหมือนเดิม เพียงแต่ว่า คนที่เราจะร่วมชมจันทร์ด้วยกัน เป็นคนเดียวกันหรือเปล่า  บ้านเมืองมันก็เปลี่ยนแปลงไป กลับมาเกิดใหม่ก็จำไม่ได้เสียแล้ว แต่จันทร์ที่เราได้เห็นมันเป็นจันทร์เดียวกันมาหลายแสนหลายล้านชาติแล้ว  สัญญาผูกพันมันยังมีอยู่  แล้วแต่ว่าเราจะผูกพันกับใครชาติที่ใกล้ที่สุด ไปอธิฐานไว้กับใครหรือเปล่า 

คุณครูผู้แสดงเพลงจันทร์ที่สองรุ่น ก็คงไม่รู้ว่าทำไมถึงได้เล่นเพลงเดียวกัน ชอบเพลงเดียว และก็เล่นบนเวทีเดียวกัน ครับ

เพลงเดียวกัน จันทร์เดียว แต่คนละชาติภพ