...

...

"...

ช่างซ่อมรองเท้าคนหนึ่งเปิดร้านเล็ก ๆ อยู่บนถนนพิชัย
กว่าสิบปีที่่ผ่านมาเขาไม่เคยภาคภูมิใจในอาชีพนี้เลย
เพราะผู้คนในสังคมพากันดูถูกว่าเป็นงานที่ต่ำต้องอยู่กับเท้าคน
จนวันหนึ่งมีทหารนำรองเท้าเก่า ๆ มาให้ซ่อม
ช่างคนนี้ก็ซ่อมให้เป็นอย่างดีแล้วส่งคืนไป
ไม่ได้สนใจอะไรมากมาย

สัปดาห์ต่อมา นายทหารคนเดิมกลับมาอีก
นำรองเท้าหนังสีดำเก่า ๆ มาให้ซ่อมอีก
ซึ่งดูจากสภาพที่ชำรุดทรุดโทรมจากการใช้งานมาหลายสิบปี
ภายในรองเท้าผุกร่อนหลุดลอกหลายแห่ง
ถ้าเป็นคนทั่วไปคงทิ้งไม่นำมาซ่อมแล้ว

ด้วยความสงสัยจึงถามว่า "รองเท้าใครหรือครับ"

นายทหารก็บอกว่า "ของเบื้องบน"

ช่างก็สงสัยและถามต่อว่า "บนไหน"

"บนที่สุด"

ทันทีที่ได้ยิน ช่างก็น้ำตาซึม เพราะรองเท้าเก่า ๆ
ที่หนังข้างนอกหลุดลุ่ย พื้นสึก ส้นพังคู่นี้
เป็นฉลองพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว 

ช่างซ่อมฉลองพระบาทกล่าวอย่างตื้นตันใจมาก
พูดทั้งน้ำตาว่า 

"ตั้งแต่ผมทำงานมา ก็มีวันนี้นี่แหละที่ผมภูมิใจในชีวิต
ต่อให้เป็นนายกฯ ก็ไม่ภูมิใจเท่าได้เป็นช่างซ่อมรองเท้า
ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวหรอก"

นับตั้งแต่นั้นมา เขาและครอบครัวต่างภาคภูมิใจในอาชีพช่างซ่อมรองเท้าเป็นอย่างมาก

...

ไม่ว่าจะทำงานใดก็ตาม หากทำด้วยใจที่สูงส่ง งานนั้นย่อมเป็นงานที่มีเกียรติได้เสมอ
บทพิสูจน์ที่บ่งชัดว่า เกียรติของงานไม่ได้อยู่ที่ความสูงของตึก หรือตำแหน่งหน้าที่
แต่อยู่ที่ว่าเราทำงานด้วยจิตใจสภาพแบบไหน

..."

.....................................................................................................................................................................................

เป็นเรื่องราวท่านอ่านแล้วซาบซึ้งที่สุด

ขอพระองค์ทรงพระเจริญ พระพุทธเจ้าข้า

ด้วยเกล้า ด้วยกระหม่อม

....................................................................................................................................................................................

ขอบคุณหนังสือดี ๆ ...

ว.วชิรเมธี.  รื่นรมย์ในงาน เบิกบานในชีวิต.  กรุงเทพฯ : สัปปายะ, ๒๕๕๗.

...

...