จดหมายถึงลูก "พี่ภัคร" ฉบับที่ ๔๗ ตอนอายุครบ ๒๗ ปีเต็ม...

๑๗ สิงหาคม ๒๕๓๐ เวลา ๑๐.๐๐ น. เป็นเวลาคลอดของ "พี่ภัคร"

เมื่อ ๒๗ ปีที่แล้ว...หนูคลอดที่โรงพยาบาลพุทธชินราช...

เวลาผ่านไปรวดเร็วยิ่งนัก...เผลอแป้ปเดียว "พี่ภัคร" ลูกของแม่่

โตเป็นหนุ่มใหญ่แล้ว...ปัจจุบันมีงานทำเป็นอาจารย์ใน ม.แห่งหนึ่่ง

เหตุที่แม่เขียนบันทึกนี้...แม่ต้องการเขียนถึงความรู้สึกของแม่ที่

แม่มีต่อลูก...ในแต่ละปีผ่านไปปีแล้วปีเล่า...ครบรอบวันคล้ายวันเกิด

ของลูกคราวใด...ทำให้แม่ย้อนหลังไปนึกถึงวันที่แม่คลอดทารกน้อย

คนหนึ่งนั้นไม่ได้...แม่จำภาพเหตุการณ์นั้นอยู่เสมอ ไม่เคยลืมแม้แต่น้อย

วันที่ ๑๗ สิงหาคม เป็นวันคล้ายวันเกิดของลูก...ปีนี้ก็อีกนั่นแหล่ะ!!!

เราไม่ได้อยู่พร้อมหน้ากันเลย...แม่ต้องไปราชการที่ กทม.

แม่เลยขอติดเลี้ยงฉลองให้กับลูกของแม่ไว้ก่อน...

สำหรับคำว่า "แม่" เริ่มตั้งแต่คลอดลูกมา...แม่มีแต่ให้ลูกตลอด...

ด้วยความรัก ห่วงใย ผูกพัน...ในความเป็นแม่ - ลูก...อยู่ที่ไหน ๆ

เราก็จะถามข่าวคราวกันเสมอมา...

ในทุก ๆ ปี ลูกของแม่ยังเรียนไม่จบ กว่าจะจบได้ เริ่มตั้งแต่เด็กเล็ก -

จบปริญญาโท เรียนเอาหนักสาหัสเชียวล่ะ...แต่พ่อเร - แม่บุษ

ก็ไม่เคยบ่น หรือพูดให้ลูก ๆ ได้ยิน...เมื่อวันก่อนพ่อเรยังบอกแม่ว่า...

หนูจบแล้วพ่อ - แม่ก็โล่งอก...สำหรับปริญญาเอกก็ค่อยว่ากัน...

ยิ่งได้งานทำแล้ว พ่อเร - แม่บุษ ก็หมดห่วง...ลูกจะได้สร้างอนาคต

ของลูกเอง...ตั้งใจทำงานในหน้าที่ให้ดีที่สุด...สร้างคนให้มีคุณภาพ

เมื่อคืนก่อน ประธานหลักสูตร ฯ FB มาหาแม่ และส่งภาพของพี่ภัคร

ตอนแนะนำตัวกับนักศึกษา และภาพที่สาขาเลี้ยงรับหนูกับเอ้เพื่อน

ของลูกที่ได้เป็นอาจารย์ด้วยเช่นกันมาให้แม่...แม่เลยฝากบอกว่า...

ช่วยสอน ช่วยบอกก็แล้วกัน...เด็กสองคนเป็นคนหนุ่มไฟแรง...

คิดมาช่วยพัฒนามหาวิทยาลัย...เด็กสมัยใหม่เป็นเด็กเก่ง เรียนรู้ได้

เร็ว ยิ่งจบจากมหาวิทยาลัยใน กทม.เขาจะมีประสบการณ์อีกแบบหนึ่ง

ที่ไม่เหมือนกับมหาวิทยาลัยข้างนอก...รู้จักใช้เขาให้เป็นประโยชน์ก็

แล้วกัน...ประธานหลักสูตรชมว่า...น้องเป็นเด็กเรียบร้อย...เท่านี้

แม่ก็ภูมิใจในตัวลูกแล้วล่ะ...มิเสียแรงที่แม่ได้สั่งสอน อบรม...ในกิริยา

มารยาทให้รู้จักอ่อนน้อมถ่อมตน ไม่อวดตัว ไม่ก้าวร้าว...ใคร ๆ เห็น

เขาก็จะเมตตาเราเอง...

๑๗ สิงหาคม ๒๕๕๗...แม่ก็ขอให้พี่ภัครของแม่มีความสุข สมหวัง

คิดและปรารถนาสิ่งใดก็ขอให้ได้ดั่งใจ สมกับความหมายของชื่อลูก

ซึ่งแปลว่า "กำลังโชคดี" ตลอดเวลาก็แล้วกัน...เพราะตั้งแต่เกิดมา

จนถึงปัจจุบัน ดวงของของลูกก็เป็นแบบนั้นเสมอมา...เท่าที่แม่สังเกต

ผิดกับดวงของน้องเพรียง...ซึ่งเป็นการยากที่จะคาดเดาได้ว่ามันเกิดขึ้น

เพราะอะไร?...มีอีกเรื่องที่แม่ยังไม่บอกว่าจะดวงดีจริงหรือไม่...ถ้าจริง ๆ

คราวนี้ แม่ก็จะเชื่อเลยว่า...ชื่อของลูกมันช่างถูกโฉลกกับตัวลูกของแม่

เสียจริง ๆ...ถ้าเป็นจริง แม่จะมาเฉลยให้รู้ในบันทึกต่อไป...

...

...

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ

บุษยมาศ  แสงเงิน

๑๖ สิงหาคม ๒๕๕๗

ภาพด้านล่าง เป็นภาพที่พี่ภัครแนะนำตัวให้กับนักศึกษา...และภาพที่พวกพี่ ๆ ในสาขา

เลี้ยงรับลูกของแม่...