สายใยจากพ่อสู่ลูก

              เริ่มต้นสัปดาห์แรกแห่งวันทำงาน เมื่อวันจันทร์ที่ 6 พฤศจิกายน 2549 มีผู้ปกครองนิสิตกระทำผิดวินัยนิสิตคนหนึ่ง (ขออนุญาตไม่เอ่ยนามว่าเป็นผู้ปกครองของนิสิตคนใด) ถือหนังสือแจ้งผู้ปกครอง เรื่อง ว่ากล่าวตักเตือนนิสิต เข้ามาพบงานวินัยและพัฒนานิสิต ด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความระทม ทุกข์ใจ  ครั้งแรกที่ผู้ปกครองท่านนั้นเอ่ยกับดิฉัน ว่า มีอะไรบ้างที่อาจารย์ยังไม่ได้บอกผมเกี่ยวกับความประพฤติของลูกสาวผม  
               ดิฉัน รีบตอบกลับไปว่า ผู้ปกครองทราบเรื่องที่ลูกสารกระทำผิดวินัยนิสิต เมื่อไหร่ ผู้ปกครองตอบว่า ได้รับเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว  รู้สึกร้อนใจ กินไม่ได้ นอนไม่หลับ พอตอนเช้าของวันจันทร์เข้าที่ทำงานและขออนุญาตผู้บังคับบัญชาเพื่อมาพบกับฝ่ายปกครองของมหาวิทยาลัย  เพื่อมาขอมาลาออกจากการเป็นนิสิตของลูกสาว  ด้วยจิตใจที่ว้าวุ่น  เมื่อขับรถผ่านพระบรมรูปสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ผู้ปกครองได้อธิษฐานว่า  ขอให้พบทางออกที่ดีด้วยเถิด เนื่องจากผู้ปกครองบอกว่าไม่รู้ว่าจะหาทางออกด้วยวิธีใด 
               สาเหตุแห่งปัญหาที่ดิฉันได้รับฟังจากปากผู้ที่ได้ชื่อว่าพ่อ
               1.  ลูกสาวไม่ค่อยชอบพูดคุยกับพ่อ เนื่องจากพ่อพูดจาไม่ค่อยไพเราะเสนาะหูเหมือนกับเพื่อนๆ 
               2.  วัฒนธรรมในครอบครัว  พ่อไม่เคยโอบกอดลูก เนื่องจากเคยแสดงให้ลูกสาวเห็นว่าไม่ชอบให้ใกล้ชิด  (ซึ่งพ่อได้ยอมรับและจะนำไปปรับปรุง แก้ไขให้ดีขึ้น)
               3.  ลูกสาวเป็นคนหัวอ่อน เชื่อเพื่อน และเชื่อคำพูดของคนที่ติดต่อแช็ทกันทางอินเทอร์เน็ท  ส่งผลทำให้การเรียนตกต่ำ
                 ดิฉันจึงเล่าวิธีทำความสำเร็จเล็ก ๆ ของผู้ปกครองท่านอื่น ๆ ในการหาทางออกให้ สรุปได้คร่าว ๆ ดังนี้ วิธีการแก้ปัญหาที่ดีที่สุดก็คือ  ต้องพูดต้องคุยกัน  ต้องรู้จักฟังกันและกันให้มากขึ้น  ใช้ วิธีการ deep Listening ของ KM   คือ การฟังอีกฝ่ายหนึ่งให้หมดคำพูด โดยไม่แสดงข้อคิดเห็น  เนื่องจากทั้งพ่อทั้งลูกต่างคนต่างเดาว่าอีกคนคิดอย่างไร  ซึ่งไม่เป็นวิธีการที่ถูกต้องนัก  และเพื่อเป็นการสร้างบรรยากาศที่ดีได้แนะนำให้ทั้งพ่อ+แม่+ลูก จับเข่าคุยกัน ในบรรยากาศที่มีเพียงกันและกันเท่านั้น  และในระหว่างที่รับฟังการระบายความระทมทุกข์ ของผู้ปกครองไปได้สักระยะหนึ่ง (เป็นเวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็ม) ทีมงานของงานวินัยและพัฒนานิสิต ซึ่งตอนก่อนหน้านั้นต่างคนต่างรีบทำงาน เพราะเกรงว่าผู้ปกครองท่านดังกล่าวจะอาย  จึงเริ่มทะยอยแชร์ประสบการณ์เชิงบวก  ของแต่ละบุคคลให้ผู้ปกครองท่านดังกล่าวรับฟัง  จนกระทั่งผู้ปกครองได้เอ๋ยขอบคุณที่ทุกคนช่วยให้คำแนะนำที่ดีและขอลากลับไปด้วยสภาพจิตใจที่ดีขึ้น สังเกตจากสีหน้าก่อนและหลังการพูดคุย (ขออภัยที่มิอาจถ่ายรูปให้ดูได้ค่ะ จักเสียมารยาท)