นึกถึงครั้งยังเป็นนักเรียนตัวเล็ก ๆ อยู่ ผมเคยได้รับโอกาสหลายครั้งให้เป็นตัวแทนของโรงเรียน เข้าร่วมการแข่งขันทักษะทางวิชาการหลากหลายรูปแบบ ชนะบ้าง แพ้บ้าง สิ่งที่ยากในสมัยนั้นไม่ใช่ความกดดันจากการแข่ง ไม่ใช่โจทย์ที่คณะกรรมการท่านตั้งให้ แต่กลับเป็นการฝึกซ้อมจากคณะครูที่โรงเรียนต่างหาก เพราะการซ้อมต้องใช้เวลานาน และไม่รู้ว่าผมคิดไปเองหรือเปล่าว่า เวลาซ้อมมักจะได้โจทย์ที่ยากกว่าตอนแข่งเสมอเลย
พอโตมากรรมทุกอย่างเริ่มสนอง ผมได้รับมอบหมายจากทางโรงเรียนให้ควบคุมการแข่งทักษะวิชาการของนักเรียนระดับชั้นประศึกษาในกลุ่มสาระการงานพื้นฐานอาชีพและเทคโนโลยี(คอมพิวเตอร์)ทั้งหมด รู้สึกถึงความยากที่พุ่งเข้าใส่ทันที
แต่ที่คิดว่าจะรู้สึกยากกว่าคือเหล่านักเรียนที่เป็นตัวแทนและต้องเข้ารับการฝึกซ้อมร่วมกับผม เพราะโจทย์ที่ให้ไปแต่ละอย่าง รู้สึกว่าจะยากเกินไปสำหรับเด็กเหล่านั้น และอีกมุมก็เริ่มเข้าใจครูสมัยเมื่อก่อนแล้วว่า ที่ให้โจทย์ยากมาก ๆ ไปเพื่อ ให้นักเรียนสามารถผ่านสิ่งที่ยากมาก ๆ ไปได้ และเมื่อหากแข่งขันแล้วต้องเจอโจทย์ระดับยาก พวกเขาจะได้ทำได้ แต่หากเจอโจทย์ง่าย ก็ถือว่าเป็นเรื่องสบายสำหรับนักเรียนไป
โดยส่วนตัวแล้วคิดว่า "คนที่น่าจะเครียดแล้วปวดหัวไม่ใช่นักเรียนแล้วล่ะ" กลับเป็นครูผู้ควบคุมเสียมากกว่าที่ทั้งต้องแก้ปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นให้นักเรียนดูเป็นตัวอย่าง ที่ต้องหาเทคนิคสารพัดเพื่อให้นักเรียนทำภารกิจสำเร็จได้โดยง่าย
แข่งทักษะวิชาการ ทำเอาเหนื่อยทั้งครูทั้งนักเรียนเลยทีเดียว
