รู้จักตัวเอง

คนเราเกิดมาบนโลกใบนี้...

จะมีใครสักกี่คน...ที่รู้จักตัวเองอย่างถ่องแท้

รู้ว่าตัวเราเองเป็นอะไร ต้องการอะไร

เกิดมาทำไร ทำไปเพื่ออะไร...

รู้ว่าตัวเองต้องทำอะไร มีความรับผิดชอบอะไร

ต้องทำหน้าที่อย่างไร...ทำไปเพื่อใคร

ทำแล้วได้อะไร มีโทษ ประโยชน์อย่างไร

เรียกว่า..."รู้จักตัวเอง" ว่า...

เมื่อเกิดมาเป็นมนุษย์แล้วต้องเข้าใจชีวิต

อย่างแท้จริง...โดยเฉพาะเรื่อง

"ยอมรับกับความเป็นจริง"

ความเป็นจริงของชีวิตอย่างลึกซึ้ง

ว่าความเป็นจริงของชีวิตนั้นเป็นอย่างไร

หากทุกคนเข้าใจอย่างถ่องแท้

ฉันคิดว่า...คงไม่มีปัญหาเฉกเช่นปัจจุบัน

มากนักหรอก...แต่ทุกวันนี้การเกิดเรื่อง

ปัญหาต่าง ๆ เป็นเพราะเหตุว่า...

คนเราไม่ค่อยยอมรับความเป็นจริงมากกว่า

ไม่รู้จักตัวเอง...หลงไหลไปกับกิเลส

ที่เป็นสิ่งยั่วยุให้หลงไหลไปตามมายาชีวิต

พร่ำเพ้อกับสิ่งที่ไม่ใช่ความจริง...

เรียกว่า ไม่ค่อยรู้จักตัวเอง

มีความคิดที่เป็นอัตตาค่อนข้างสูง

ยึดถือความเป็นตัวตนอย่างมาก

ยึดอัตตาเป็นใหญ่ ไม่ละ ไม่ปลดปล่อย

ไม่ปล่อยวาง ยึดมั่น ถือมั่นในตัวตน

ไม่ยอมปล่อย...แบบนี้ เรียกว่า ไม่รู้จักตัวเอง

ยึดติดกับยศ ตำแหน่งและหัวโขน

ที่เขาหยิบยื่นให้สวมใส่...

สุดท้ายกว่าจะรู้ตัวเอง...ก็ใกล้ที่จะลาลับจากโลกใบนี้

ไปแล้ว บางคนอาจไม่รู้จักตัวเองเลย

ตราบจนสิ้นลมหายใจ...แล้วคุณล่ะรู้จักตัวคุณเอง

มากน้อยเพียงใด?

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้

บุษยมาศ  แสงเงิน

๑๖ กรกฎาคม ๒๕๕๗