ใครกันเล่าเอาฟืนนับหมื่นท่อน

มาจุดไฟใส่ขอนนอนอยู่นั่น

เห็นเปลวเพลิงเริงรุมเร่งสุมควัน

เหมือนรอวันอันตรายใกล้เข้ามา


แล้วใครเล่าเอาเงินเดินมาจ้าง

ผู้ขนฟืนยืนข้างวางตรงหน้า

ทั้งสองฝ่ายใส่ฟืนฝืนชะตา

มองเห็นกรรมธรรมดาต่อหน้าไฟ



แล้วใครเล่าร่วมด้วยช่วยส่งเสริม

ผู้ต่อเติมมิต่อต้านการรุกไหม้

ด้วยรู้เท่ามิรู้เท่ามิเข้าใจ

ช่วยขายฟืนสุมไฟให้สังคม



แล้วมีใครไหนเล่าเขามาซื้อ

มาแย่งยื้อซื้อบ่อยค่อยสั่งสม

นั่นก็ช่วยจุดไฟใครนิยม

ใครชื่นชมใครชั่วช้าใครน่าชัง



ถึงคราไหม้ไฟกามลามน้องแก้ม

คราวเดือนแรมคลุมฟ้าเป็นบ้าคลั่ง

โกลาหลอลอึงเสียงตึงตัง

ไม่มีใครไหนฟังยับยั้งคิด



เป็นกรรมรวมร่วมกันวันละน้อย

จงค่อยค่อยดับไฟมิให้ติด

หยุดโป๊เปลือยเรื่อยไปให้มิดชิด

แม้นเหลือพิษไม่หมดแต่ลดลง

บันทึก 16กค57: แรงบันดาลใจกรณีน้องแก้ม