ความรู้สึก

                                        สึกตื่นเต้มากมาย ในการที่จะต้องมาเป็นแม่พิมพ์ของชาติ ไม่รู้จะเริ่มที่ตรงใหน แต่เราก็พูดกับตัวเองว่าสิ่งที่เราทำนี้คงเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นในอนคตของเราที่จะต้องอยู่ในสังคม เราก็ต้องสู้ แล้วบอกกับตัวเอง ในเมื่อคนอื่นเค้าทำได้ ส่วนเราก็ต้องทำได้เหมือนกัน และที่สำคัญก็รู้สึกดีใจที่จะได้เจอกับ นักเรียน คณะครูในโรงเรียนที่ผมจะต้องไปฝึกประสบการณ์ แล้วสุดท้ายนี้ ไม่ว่าผมจะไม่รู้จะเริ่มที่ตรงใหน แต่ผมก็จะทำสุดความสามารถของผมที่มี ครับ  แล้วมองออกไปข้างหน้าให้สวยงามเหมือนดอกไม้ ดอกนี้ ครับ