ไม่ใช่แค่ทะเล
ที่ทำให้รู้สึกเหงา
ภูเขา - ก็ทำให้เหงา
ไม่แพ้กัน.

เสียงสายลมกระทบหน้าผา
ประหนึ่งมหากาพย์แห่งน้ำตา
ในยามเศร้าโศก.

ยิ่งสูง ยิ่งเหงา
ยิ่งสูง ยิ่งเข้าใจ
ความเป็นสามัญ.


หินผาบนเขาสูง
หลงรักม่านหมอกหนาว
ไม่แพ้แดดอุ่นอ่อน
จากรุ่งอรุณ.

หินผาบนเขาสูง
เปลี่ยนแปลงตัวเองอย่างเงียบ เงียบ 
ผ่านการกัดกร่อน
จากกาลเวลา.

หินผาบนเขาสูง
ประหนึ่งระเบียงบ้าน
ขานรับอาคันตุกะ
อย่างเท่าเทียม.

หินผาบนเขาสูง
ประหนึ่งเวที
ให้หมอกหนาวและแดดอุ่น
โต้วาที.



ไม่มีพื้นที่ใด
ปราศจาก
น้ำใจให้พักพิง.

ไม่มีอะไรจีรัง
สำคัญ
ก่อนดับสลาย
มีตำนานใดชวนระลึกถึง.

ท้องฟ้า หมู่เมฆ
และม่านหมอก
เป็นสีน้ำนม.