โครงการจิตอาสา...โรงเรียนบ้านจ๊ะจ๋อครั้งที่1…..

                                                       

                                                                                                                        อ.สุภัชชา พันเลิศพาณิชย์

เพราะตัวกระต่ายเองให้สำคัญกับการศึกษาและพุทธศาสนาจึงไปทำงานเป็นจิตอาสาทั้งด้านงานการสอนและและงานประกันคุณภาพการศึกษาให้กับมจร.ห้องเรียนวัดพระแก้ว จังหวัดเชียงราย เพราะการศึกษาคือรากฐานของชีวิต ล้วนถือเป็นสมบัติที่ล้ำค่าที่ติดตัวไปกับมนุษย์ทุกคน ไม่ว่าคนชาติพันธ์ไหน เผ่าอะไร เปรียบเสมือน เพชรในตรม งมขึ้นมา ค่ายังอยู่ มีความรู้ สิ้นทรัพย์ ยังเลี้ยงชีพได้ ไม่ว่าจะคนชาติพันธ์ ไหน คนไทย หรือไม่ชาติ ภาษา หรือนับถือศาสนาที่แตกต่าง เมื่ออาศัยอยู่ผืนแผ่นดินไทยที่ร่มรื่นร่มเย็นด้วยพระบารมีพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ล้วนเป็นประชาชนคนไทยด้วยกันทั้งสิ้น ความรัก ความเมตตา ช่วยเหลือเกื้อกูลกันมีอยู่เสมอในนิสัยคนไทยทุกยุคทุกสมัย โครงการดีๆจึงเกิดขึ้นหลายโครงการ รวมทั้งโครงการแบ่งปันสิ่งของเพื่อน้องเรียนเพื่อเด็กดอยในถิ่นทุรกันดารและด้อยโอกาส

จากโครงการแบ่งปันสิ่งของเพื่อน้องเรียนกับพระนิสิตลาวเมื่อคราวไปแจกเครื่องเขียนแบบเรียน อุปกรณ์กีฬา เสื้อกันหนาว ขนมต่างๆและทอดผ้าป่าสร้างวัดที่ฝั่งลาว

จนได้กลับมาฝั่งไทยได้ไปกับนิสิตบรรพชิตฝั่งไทยที่บ้านแม่สรวย ไปแจกเครื่องเขียนแบบเรียน อุปกรณ์กีฬา เสื้อกันหนาว ขนมต่างๆ หนังสือ จักรยาน คอมพิวเตอร์ ยารักษาโรค โครงการดีๆแบบนี้ต่อเนื่องมาถึงนิสิตคฤหัสถ์ปี๒ เทียบโอน ที่มาบอกว่าอาจารย์กระต่ายช่วยเป็นแม่งานให้ทีครับ...จริงๆแล้วโครงการดีๆแบบนี้มีทั้งนิสิต บรรพชิต คฤหัสถ์ พระอาจารย์ เจ้าหน้าที่ รวมทั้งหน่วยงานต่างๆ คนที่รู้จักบอกต่อๆกันไป แม้กระทั่งนิสิตที่จบไปแล้วล้วนช่วยเหลือและร่วมมือกันบริจาคมาเป็นจำนวนมาก เสื้อกันหนาว ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ เครื่องเขียนแบบเรียน โต๊ะสำหรับเขียนหนังสือ อุปกรณ์กีฬา ของเล่นเด็กๆเสื่อน้ำมัน ผ้าห่ม ผ้าเช็ดตัว ถุงมือ ถุงเท้า ทั้งขนม เค้ก น้ำอัดลม ออมสิน ชุดล้างหน้า ตุ๊กตาเด็กผู้หญิงและหุ่นยนต์ อาหารข้าวผัดไปเลี้ยงเด็กๆ เครื่องกรองน้ำ จากเพื่อนนิสิตนายวุฒิภัทร มูลค่า ๘oooพันบาททำให้เด็กๆได้มีน้ำดื่มที่สะอาดได้ดื่มได้กิน ที่นิสิตร่วมมือร่วมมือใจกันไปติดตั้งให้

พระพุทธรูปจากพระครูสุธีสุตสุนทร ผู้อำนวยการวิทยาลัยสงฆ์เชียงราย เพื่อเป็นตัวแทนทางศาสนาให้ประชาชน เด็กๆ นักศึกษาผู้ใหญ่ที่มาเรียนได้ไหว้สวดมนต์ไหว้พระที่โรงเรียน เสื่อน้ำมันม้วนใหญ่และผ้าเช็ดตัวจากพระครูวิมลศิลปกิจหัวหน้าฝ่ายบริหาร ผ้าเช็ดตัวสำหรับเด็กๆจากพระอาจารย์บุญรอด  ชุดเครื่องเขียนแบบเรียนจากดร.ฤทธิชัย ผ้าห่ม ผ้าเช็ดตัว ของใช้สำหรับประกอบอาการจากพระวีรชัยและหมวกเด็กๆจากพระนิสิต และ แปรงสีฟัน ยาสีฟัน มาม่า สมุดดินสอ จากพระนิสิต ถุงมือเด็กจากพี่ปุ๊...และขนม ของเล่น จากนิสิตที่จบไปแล้ว และอื่นๆอีกมากมายจากหลายคนหลายฝ่าย หลายหน่วยงาย จนสามารถแจกได้กับชาวบ้านทุกคน เด็กๆทุกคนที่มา จำนวน๑ooกว่าคน

โดยมีคุณครูดาวรุ่ง เครือไชยา เป็นผู้ดูแล และเป็นผู้ให้ข้อมูลกับผู้เขียนและประสานงานส่งข้อมูลและรูปภาพ โรงเรียนและรูปว่าเด็กๆเล็กๆ ๒๑ คน นักศึกษาผู้ใหญ่ ๒๘ คน ประชากรในหมูบ้านแบ่งเป็นชาย ๑oo คนหญิง๑o๙คน เป็นคนเผ่าลหุ ศาสนา พุทธ ๓๕ ครัวเรือน คริสต์ ๕ ครัวเรือน รวมทั้งสิ่งของจำเป็นที่อยากได้ ไม่ว่า เป็นโต๊ะเขียนหนังสือ เสื่อน้ำมัน เครื่องกรอกน้ำ ผ้าเช็ดตัว ผ้าห่ม อุปกรณ์กีฬา ของเล่นเด็กๆ

แต่อยากจะขอฝากไว้เป็นข้อคิดสักนิดคะในการบริจาคสิ่งของอะไรก็ตาม ผู้เขียนอยากให้ผู้รับได้รับแต่สิ่งของดีๆ อย่าเอาของไม่ดีไปให้เขา นึกถึงใจเขา ใจเรา ถึงถึงแววตาเด็กๆหรือผู้ใหญ่เมื่อได้ของนะคะว่าเราอยากจะเห็นเขาเหล่านั้นมีความสุขด้วยรอยยิ้ม หรือเสียความรู้สึกกับสิ่งของที่เรามอบให้ กระต่ายจึงจำเป็นต้องมานั่งคัดแพ็คเสื้อเด็กๆแจกตามอายุเด็กๆโดยประสานงานกับคุณครูบ้านจะจ๋อว่ามีอายุประมาณเท่าไร จำนวนกี่คนรวมทั้ง แยกชายกับหญิงและชาวบ้านก็เช่นกัน จะได้สุขใจทั้งผู้ให้ ดีใจทั้งผู้รับ

  1. ..............................................................


ติมความฝันสู่เด็กน้อย...บ้านจ่ะจ๋อ..


                                 กระต่ายใต้เงาจันทร์

     พฤกษาแม้ไร้ใบไม่สดชื่น

ความร่มรื่นหมดไปแทบใจหาย

บนท้องฟ้าแม้ไร้ดาวมาเรียงราย

แสงนวลฉายมองไม่เห็นจากจันทรา

      การศึกษาเหมือนแสงสว่างทางชีวิต

คอยลิขิตเส้นทางวางข้างหน้า

เป็นแสงส่องเส้นทางของปัญญา

สร้างคุณค่าเป็นคนจึงครวญคิด

      ในหนึ่งบุญเส้นทางที่ร่วมทำ

เป็นสุขล้ำถ้วนหน้าด้วยลิขิต

มาร่วมบุญตามรอยทางสร้างชีวิต

อาบรอยยิ้มไมตรีจิตสุขอุรา

      เสียงเด็กน้อยเจื้อยแจ้วแว่วๆ

อยู่ โน๊น..คุณครู...ใคร..มาถามหา

โอ้โห้..มีสิ่งของกองโตมา

เด็กยิ้มร่า...ชักชวน...กันมาดู

        รอยยิ้มเด็กเหมือนแสงส่องตะวันฉาย

เราผู้ให้นั่งมองแอบยิ้มอยู่

หลายความสุขที่แบ่งปันความฝันครู

ความรู้สึกที่รับรู้อยากลืมเลือน.