๒๙/๐๖/๒๕๕๗

*****************

ภาพกิจกรรม “พลังเยาวชนสร้างสรรค์”


สาวสดใส สมวัย จากไหนนะ               เธอคิดจะ เสกสรร ปั้นโลกสวย

มุ่งทำกิจ อุทิศกาย ชายงงงวย             เป็นเรื่องกล้วย ช่วยกัน ไม่หวั่นจริง

รวมพลัง สร้างฝาย มิย้ายแยก              มิให้แปลก แตกกัน มั่นทุกสิ่ง

ช่วยตอกหลัก ปักไม้ มัดให้นิ่ง              มิอ้างสิ่ง เข้าตัว กลัวเจ็บมือ

หินก็ขน จนเกลี้ยง เสี่ยงตกทับ             ช่วยกันจับ รับใส่ มิได้หือ

ทุ่มเทใจ ให้มัน นั่นหละคือ                   ผู้ได้ชื่อ “จิตอาสา” แน่นหนาเชียว

ปลูกต้นไม้ ให้ป่า ใช่ว่าน้อย                  ร่วมสองร้อย คล้อยกัน สรรโลกเขียว

แสนเหน็ดเหนื่อย เมื่อยล้า ใบหน้าเซียว ความกลมเกลียว มิมีแยก แตกคอกัน.


มาลองทายกันว่าคนไหนคือครู มีสามท่าน พบกันทีแรกยกมือไหว้ "สวัสดีค่ะ ผู้ใหญ่"

ผมตอบว่า "ไม่ใช่ผู้ใหญ่หรอกครับ เพียงแต่ตัวใหญ่เฉย ๆ" เสียงเด็กๆ หัวเราะกันเฮ...

พวกเราหลากหลายวัย รวมตัวรวมใจเตรียมพร้อมปลูกต้นไม้กันก่อนค่ะ...

ช่วยกันถือคนละสี่ห้าต้น พยายามจับแบบทนุถนอม ไม้มะค่าแข็งแรง ทนต่อทุกสภาพครับ...

การเดินข้ามไร่เลาะห้วยบอกน้องๆ ว่าอย่าเหยียบต้นข้าวโพดเขานะ เดี๋ยวเขาจะขอที่ของเราคืน...

ใครเป็นใคร ก็ดูกันเอาเองก็แล้วกันนะครับ เพราะเห็นแต่หมวกและผ้าคลุมหน้า...

นี่น่าจะเป็นคุณครู ผู้ถ่ายรูปก็มือใหม่ ขาดหายไปบ้างคงไม่ว่ากันนะ...

มีการปรึกษาหารือกันบ้าง ถ่ายภาพด้วยโทรศัพท์บ้าง เพื่อเอาไว้เป็นผลงาน และรายงานผลเจ้าของงบ

บางท่านก็ไม่กลัวแดดกลัวร้อนเลย หมวกก็ไม่ใส่...แต่ใจสู้ครับ

นี่ก็อีกคน ไม่ยอมใส่หมวกเหมือนกัน แดดกำลังร้อนเลย...

บอกเพื่อนที่ถ่ายรูปว่า ถ่ายให้หน่อย ๆ โดยไม่กลัวร้อน

พี่หนานทำหน้าที่กะวัดหลุมว่าจะปลูกตรงไหนบ้าง กว้างยาวประมาณสี่คูณสี่เมตรครับ...

คนขุดเหนื่อยสู้คนปลูกไม่ไหว  คนปลูกต้องยืนรอครับ...

สองสาวนี่ใจถึงมาก เสียมสั้นนิดเดียว ลุยขุดหลายสิบหลุมเลย...

ช่วงสุดท้ายของการปลูกไม้มะค่าใหญ่ แปลงนี้น่าจะประมาณไร่กว่าๆ ครับ...

เดี๋ยวไปลุยฝายกันต่อ...

ลุงหวิน หลานชายผม"หนานจันทร์" ช่วยหาไม้ ปรับพื้นที่ วางแนวให้เด็กๆ อย่างจริงจัง

เหงื่อไหลไคลย้อยหน้า สู้ไม่ถอยเหมือนกัน...

เจาะไม้ เตรียมหลักปักให้ตรงรู ตามพื้นที่ บน-ล่าง ขวางลำห้วย...

เด็กๆ เก็บข้อมูลขั้นตอนการทำฝาย ผมแนะนำให้จดและจำทุกขั้นตอนเผื่อครูหรือเจ้าหน้าที่ถาม...

จะได้ตอบได้  พากันบันทึกภาพและถ่ายคลิปกันใหญ่...

ลุงหวินคือราษฎรอาวุโสที่พวกเราตั้งให้เป็นผู้นำการทำฝาย เชี่ยวชาญหลายอย่าง

เคยผ่านการฝึกอบรมโครงการเกี่ยวกับเศรษฐกิจพอเพียงมากมายมาแล้ว...

น้องคนนี้ใจสู้มาก ร่างกายแข็งแรง ถือฆ้อนแปดปอนด์ คอยช่วยและตอกหลักด้วยตนเอง

อย่างขยันขันแข็ง...

เธอพูดว่าเสร็จงานนี้สงสัยกล้ามจะขึ้นเป็นมัดๆ แน่เลย...ฮา

บอกเพื่อนว่า ถ่ายด้วยๆ เดี๋ยวไม่มีภาพ...

ถึงคราวที่ต้องลงมือเองกันเสียทีแล้ว...มัดลวด

ไม่ต้องกลัวเจ็บมือกันหละ...ไม่ใช้คีมก็ได้เหมือนกัน...

ตั้งหน้าตั้งตามัดกันอย่างเต็มที่ไม่พูดไม่จากันเลย...กลัวจะไม่เสร็จสองฝายในวันนี้

พอเป็นรูปร่างแล้ว...ต่อไปก็ช่วยกันเก็บหินในลำห้วยใส่ในเล้าได้แล้ว...

เข้าแถวกัน ๆ เสียงบอกเพื่อน ๆ ให้รับหินต่อกันเป็นทอด ๆ ...

แบบที่เขายกกระป๋องเทปูนในงานก่อสร้างนั่นแหละ...

ไชโย โห่ฮิ้ว...เสร็จไปหนึ่งแล้วค้าาาา 

เป็นไง ฝีมือของพวกหนู กดไลค์ได้เลยค่ะ...เยี่ยมไม๊

ผลสำเร็จของงาน ฝายชะลอน้ำอันแรก หน้าตาเป็นแบบนี้ ไม่รู้จะรับน้ำไหวหรือเปล่า...

ฝายอันที่สอง พวกเราก็ช่วยกันเก็บหินเข้ามาใส่ อย่างขมักเขม้น โดยไม่มีใครบ่นว่า เหนื่อย เลย...

รับหินใส่กันเป็นช่วง ๆ บางครั้งก็นำกระสอบป่านมาวางและเก็บหินก้อนเล็ก ๆ ใส่...

แล้วก็ช่วยกันยกไปใส่ในคอกอีกทีหนึ่ง...ได้ความสามัคคีไปเต็มๆ เลยครับ

ต่างคนต่างลีลา เหนือยแค่ไหนก็ยังยิ้มได้อยู่นะ...

อย่าลืมพากันกดไลค์กันนะค้าาาา...

เตรียมตัวกลับและช่วยกันเก็บของ...เดี๋ยวพวกเราไปช่วยลุงหนานและผู้ใหญ่ปลูกต้นไม้กันต่อนะ...

พอพวกนักเรียนกลับบ้านไปได้สักพัก ฝนก็ตกลงมาทดสอบฝายยวนเลย...

ว่าแข็งแรงใช้ได้หรือเปล่า..ฮา

ราษฎรอาวุโสมายืนดูด้วยความสนใจในจุดแรกว่า เอ..จะรับน้ำไหว้หรือเปล่านะ 

น้ำล้นและชะลอได้ดีจริง ๆ ตามภาพครับ

จุดที่สองก็เช่นเดียวกัน ฝายเรามีความแข็งแรงพอที่จะรับน้ำหรือชะลอน้ำไว้ได้ดีทีเดียว...

ต่อไปวันข้างหน้าอาจมีการเปลี่ยนทิศทางอีกก็ได้ครับ...ขอบคุณทุกท่านที่สนใจ...ขอบคุณโกทูโนว์ครับ