ผู้บริหารควรยึดหลักธรรม

นับจากรับราชการมาจนถึงปัจจุบัน เกือบ ๓๐ ปี

ฉันเติบโตมาจากระดับปฏิบัติ...ค่อยเติบโตขึ้นมาเรื่อย ๆ

ได้เรียนรู้งานจากพี่ ๆ ที่ช่วยสอนงานให้กับฉันเอง

ฉันเรียนรู้เรื่องการทำงาน ด้วยการชี้แนะจากพี่ ๆ หัวหน้างาน

คอยบอก คอยแก้ไขปัญหา เป็นที่ปรึกษาให้กับตัวฉัน

สมัยก่อนจะทำงานกันแบบพี่ - น้อง 

มีน้ำใจให้กันเสมอมา...พี่ ๆ ก็จะมีจิตเมตตา

มีใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ต่อกัน...รู้ซึ้งถึงความกตัญญูรู้คุณ

ที่พวกพี่ ๆ คอยช่วยเหลือและแนะนำ...

สิ่งไหนที่น้อง ๆ ทำไม่ดีก็จะคอยบอก คอยเตือน

มีความจริงใจให้กันเสมอมา...ไม่มีการแทงข้างหลัง

สนับสนุน ส่งเสริม ให้น้อง ๆ มีความก้าวหน้า

และน้อง ๆ อย่างฉัน ก็มีจิตกตัญญูรู้คุณคน

รับคำสั่งสอนจากพี่ ๆ สิ่งที่ดี ๆ พวกเราก็จะเก็บมาปฏิบัติต่อ

สิ่งใด ๆ ที่ไม่ดี พวกเราจะพูดคุยกัน บอกกันด้วยเหตุและผล

ไม่ดื้อรั้น ไม่ก้าวร้าว ยอมรับฟังคำชี้แนะ...

สำหรับผู้ที่เป็นผู้บริหารก็จะคอยมีจิตเมตตาธรรม

ปกป้อง คุ้มครอง ดูแลลูกน้อง การปกป้องคุ้มครอง

ถ้าใครได้เป็นผู้บริหารแล้วจะทราบว่า...ต้องปกป้องด้านใดบ้าง

มีความมิตรมากกว่าศัตรู ส่วนลูกน้องก็คอยดูแล ปกป้องหัวหน้า

ยามที่คนอื่นก้าวร้ายหัวหน้าของเรา บอกถึงเหตุผลว่าเพราะเหตุใด

พยายามไม่ให้ใครเข้ามาทำลายหัวหน้าของเรา...

ยามเป็นลูกน้อง...ไม่รวมกลุ่มกล่าวหา หรือนินทาหัวหน้าตนเอง

เพราะแสดงถึง ความไม่จริงใจ แบบนี้ เรียกว่า "แทงข้างหลัง"

เพียงอย่าคิดว่า ตนเองจบปริญญาตรี โท เอก แล้วเก่ง...

คิดจะทำอะไรก็ได้ตามอำเภอใจ...เพราะมันไม่ใช่...

การเก่งก็จะเก่งกันคนละด้าน คนละศาสตร์กัน ไม่มีทางที่จะรู้เท่าเทียมกัน

คนเราต้องพึงพาต่อกัน...ทุกคนมีความสำคัญด้วยกันทั้งนั้น

สมัยฉันทำงาน พวกฉันที่เป็นข้าราชการที่เป็นลูกน้องจะไม่ทำกัน

เพราะทราบว่า...เป็นการกระทำที่ไม่ควรกระทำ...

จะคอยดูแลปกป้องหัวหน้า ด้วยความจริงใจต่อกัน

ฉันสังเกตว่า...การกระทำดังกล่าวแบบนี้ข้างต้น...เป็นเพราะพวกฉัน

เรียนหลักสูตรหน้าที่พลเมือง หรือวิชาศีลธรรมมาตั้งแต่เด็ก ๆ

ใช่หรือไม่ จึงทำให้ฉันไม่คิดกระทำในสิ่งที่ไม่ควร

พวกฉันแยกแยะออก...ว่าสิ่งใดควร สิ่งใดไม่ควร

แต่เมื่อฉันมาเป็นผู้บริหาร...เหตุการณ์กลับตาลปัตร

กลับสวนทางกัน...เป็นเพราะเด็ก ๆ ที่เป็นลูกน้องของฉัน

เขาไม่ได้เรียนวิชาหน้าที่พลเมือง หรือวิชาศีลธรรม ใช่หรือไม่

เขาจึงมีลักษณะท่าทางก้าวร้าว ไม่เกรงใจ ไม่สนใจ

ไม่แคร์ ที่จะกระทำสิ่งใด ๆ ก็ได้ ที่เขามีความคิดว่าเขาต้องการจะทำ

เขาทำได้หมด ไม่มีแม้แต่คำว่า "เกรงใจ"...เคารพ

เป็นเพราะเหตุใดรึ...พยายามจะเข้าใจว่าปัจจุบันสายบังคับบัญชา

เริ่มเสื่อมถอย แต่ในความจริง มันก็ยังจะต้องมีบ้าง

อย่างนั้นจะมีฉันเป็นผู้บริหารทำไม?...เพียงแค่เกรงใจกัน

เคารพกันตามอาวุโส เท่านี้ก็พอแล้ว...รู้บ้างหรือไม่...

ถ้าพูดถึง "ผู้บริหาร" หัวใจของการเป็นผู้บริหาร เขายังมีเมตตาธรรม

ให้กับลูกน้องเขาเสมอ แม้แต่เขามีหนทางที่จะทำ แต่เขาก็จะไม่ทำ

ความที่มีจิตเมตตาธรรม...

"ทำให้เห็นความแตกต่างของการทำงานในปัจจุบันนี้เสียจริง ๆ

ครั้งแรกฉันคิดว่าเป็นที่ ม. แห่งเดียว แต่พอถามใคร ๆ เขาบอกว่า

ปัจจุบันเป็นเหมือนกันหมด"...เป็นเพราะเด็กรุ่นหลังนี้ไม่ได้เรียน

วิชาดังกล่าวข้างต้นใช่หรือไม่? เขาจึงไม่รู้จักบทบาท หน้าที่ของเขา

และคุณงามความดีที่มนุษย์ทุก ๆ ต้องพึงกระทำ...

เมื่อผู้บริหารยึดหลักธรรมแล้ว...คนเป็นลูกน้องก็ควรยึดหลักธรรมด้วยเช่นกัน

จึงจะทำให้ปัญหาในการทำงานลดน้อยลง และมีชีวิตที่มีความสุข

ต่อการทำงานในหน้าที่่...

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ

บุษยมาศ  แสงเงิน

๒๗ มิถุนายน ๒๕๕๗