นิราศรักปักทรวง (เป็นการแต่งกลอนนิราศครั้งแรกในชีวิต)
จากชุมพรมานานเนาเศร้าหนักหนา
ใจคำนึงถึงรักเก่าเคล้าน้ำตา
คร่ำครวญหาถึงนิ่มน้องผู้ครองใจ
ครั้นกายเจ้าพะเนาเคล้าคลอเคียง
ซาบซึ้งเสียงพูดพร่ำทำหลงใหล
แดนชุมพรอบอุ่นรักปักหทัย
เดินทางไปด้วยใจรักภักดิ์อุรา
ถึงเขาปีบบีบใจให้คิดถึง
เฝ้าคำนึงถึงวันคืนชื่นหรรษา
แสนสุขล้ำเกินจิตพรรณนา
หลอมชีวาเรียงร้อยรักสลักใจ
ถึงเขาน้อยน้อยใจอาลัยรัก
พึงประจักษ์จักรักมั่นมิหวั่นไหว
เรียงร้อยรักถักทอต่อสายใย
โอบอุ้มใจด้วยเมตตามหาทาน
ถึงเขาทะลุความห่วงหาแทบทะลัก
เปี่ยมด้วยรักล้นใจหทัยหาญ
ตะโกนก้องให้ฟ้าดินเป็นพยาน
ว่าทุกกาลมั่นรักปักฤทัย
ถึงเขาหลักปักกลางหว่างทรวงอก
วนิพกพเนจรจิตอ่อนไหว
คำเว้าวอนประจักษ์ชัดมัดหัวใจ
สลักไว้ด้วยบทเพลงบรรเลงกานท์
ถึงเขาค่ายใจพี่พ่ายด้วยคำหวาน
เขาสูงปานปิ่นฟ้าพาสั่นไหว
ก่อค่ายรักกำบังขังหัวใจ
จองจำไว้ในห้วงรักหลักชีวา
ถึงหน้าวัดเขาค่ายเจริญธรรม
แสนสุขล้ำในดินแดนแคว้นภูผา
คนต่างถิ่นเริงรื่นชื่นบูชา
พระธาตุอันสูงค่ากว่าสิ่งใด
สักการะก่อนกลับกันสักหน
ไม่อับจนความสุขทุกสมัย
ปาฏิหาริย์จะบังเกิดเปิดทางใจ
หมดเคราะห์ภัยให้แสนสุขทุกเช้าเย็น
ถึงในหุบหัวใจเต้นตุบตับ
เดินทางกลับแม้นหลับตายังมองเห็น
อาทิตย์ย่ำคำเช้าเหมือนเคยเป็น
นึกถึงเพ็ญเคยหนุนตักเอารักอิง
พี่กลับมาด้วยหัวใจอาลัยรัก
สุดจะหักห้ามจิตพิศทุกสิ่ง
อยากขอแนบใจภักดิ์รักแอบอิง
ช่วยเป็นมิ่งขวัญแก้วให้แคล้วภัย
ยอดกานดาเสมือนดาววาววับแสง
กระจางแจ้งส่องทางสว่างใส
พี่เดินทางผ่านขุนเขาเลาเนาไพร
โปรดรับใจที่เปี่ยมรักภักดีเอย
………………………………………………………………………………..
18:30
7/6/57
เพราะดีค่ะ
ขอบคุณค่ะ
เก่งค่ะ
ขอบคุณค่ะ