สัปดาห์นี้ คำของครูบาอาจารย์ผุดขึ้นมาบ่อยครับ

เช่น คำว่า "โลกมีไว้ให้เหยียบ ไม่ได้มีไว้ให้แบก"

อาจมีเหตุปัจจัยมาจากว่า 

ตั้งแต่ช่วงสงกรานต์เป็นต้นมา ผมเริ่มสังเกตุเห็นว่า 

คนแต่ละคนนั้นสัมผัสและเห็นโลกไม่เหมือนกัน 

และมีหลายคนที่เข้าทำนอง "ยิงถูกเป้าแต่ไม่ใชเป้าที่ต้องยิง"  หนอ

(อาจรวมถึงผมด้วยครับ 555)

ในอดีต 100-200 ปีที่ผ่านมา

เพื่อสร้างบ้านแปลงเมือง ทำสวน ไร่นา นั้น

เรานิยามคนดี คนเก่ง คือ คนที่ตัดไม้ทำลายป่ามาทำเป็นสวนไร่นาได้เป็นจำนวนมาก หนอ

ในทางการบริหารก็เหมือนกัน

เราเชื่อว่า ผู้บริหารที่ผลิตได้มาก คือ ดี คือ เก่ง หนอ

เราจึงออกแบบเทคโนโลยีและวิธีการจัดการทรัพยากรโลกอย่างได้ผล หนอ

เราทำงานหามรุ่งหามค่ำ จนบางที โดยมุ่งหวังความสำเร็จ ความร่ำรวยในอนาคต

จนได้ทิ้งปัจจุบันขณะไปทุกวินาที หนอ

อะไร คือ เป้าหมายของการเกิดเป็นมนุษย์ ?
เป้าหมายที่เรากำลังเร่งเล็งไปนี้ ใช่จริง ๆ แล้วหรือ ?