ในห้องเรียนวันก่อนผมพยายามอธิบาย คำว่า ปัจจุบันเป็นเวลาประเสริฐสุดให้กับลูกศิษย์ฟัง 

ด้วยข้อจำกัดของเวลา ทำให้ตอนนั้น อธิบายได้ไม่ค่อยชัดเจนดีนัก 

วันนี้จึงขอนำมาพิจารณาถอดเป็นบันทึกไว้แลกเปลี่ยนเรียนรู้กับกัลยาณมิตร ครับ

.

.


.

.


ในการฝึกตน

ผมสังเกตุจากประสบการณ์ตอนฝึกปฏิบัติธรรม พบว่า 

ถ้าเผลอคิดไปในอดีต หรือ อนาคต คราใด สุดท้ายจะนำความทุกข์มาให้เสมอ หนอ

และถ้าเผลอคิดไปแล้วนั้น การฝึกให้มีสติอยู่กับปัจจุบันขณะ เช่น เชื่อมโยงการกับดื่มกาแฟ 

หรือกิจกรรมชีวิตที่ทำบ่อย ๆ จะช่วยให้เราสามารถออกจากความคิดได้ หนอ

.

.


.

.

ในชีวิตจริง

ผมเริ่มนำมาพิจารณาได้ประมาณว่า การใช้ชีวิตของเรานั้น ก็เหมือนกัน กล่าวคือ 

ความสุขนั้น มีให้แล้วในปัจจุบันขณะ เราไม่ต้องไปรอสุขในอนาคต

หรือ รอให้ประสบความสำเร็จ หรือร่ำรวยก่อน

จริง ๆ แล่ง เราสามารถมีความสุขได้ ที่นี่ และเดียวนี้ หนอ

.

.

.

.

.

ขยายความ

มีกัลยาณมิตรถามมาว่า เวลาปัจจุบันมีจริงหรือ ?

ขอตอบว่า เป็นอุปมาสมมติ เพื่อให้สื่อสารได้ประมาณว่า

- การจมอยู่กับอดีต เช่น คนที่อกหัก เป็นต้น 

- ส่วนการหลงไปในอนาคต ก็เช่น ตอนที่เรากำลังดื่มกาแฟอยู่ แต่ใจเราไปคิดโครงการ

หรือ เรื่องอื่น ๆ ในอนาคต จนไม่ได้สนใจความสุขอันเกิดจากการดื่มกาแฟนั้นเลย

หรือหนักไปกว่านั้น เราไม่เคยพอใจในสิ่งที่เราเป็นในปัจจุบันเลย

เรามุ่งหวังแต่ความสำเร็จ ความร่ำรวยในอนาคต จนปล่อยให้สุขภาพตนเองแย่ ปล่อยให้ลูกติดยา เป็นต้น 

.

สามารถอ่านบันทึกภาคต่อได้ที่

http://www.gotoknow.org/posts/567039
และที่

http://www.gotoknow.org/posts/567055