พูดถึงการเขียนบันทึกในโกทูโนว์แต่ละครั้ง จัดเก็บในบล็อค..ที่เป็นเรื่องเล่าเร้าพลัง ทั้งในส่วนของโรงเรียนขนาดเล็ก และสถานศึกษาพอเพียง เรียกว่ามีที่เก็บอย่างเป็นระบบมีระเบียบ สืบค้นง่าย และเป็นประวัติศาสตร์ หรือสร้างตำนานชีวิตที่คิดถึงทุกครั้งก็รู้สึกภูมิใจ

ชีวิตประจำวัน รู้สึกมีความสุขมากขึ้น ด้วยมีพื้นที่ให้ได้ผ่อนคลายสบายใจ แม้จะเป็นสื่อ เป็นเครื่องมือ ที่ต้องเสียค่าไฟ ไปจนถึงเสียสายตา ก็ช่างเถอะ เพราะใช้บริการไม่นาน ก้มหน้าได้นิดหน่อย นานนักพาลจะปวดหัวปวดตาทุกครั้งไป

สื่อที่ว่า คือ เฟสบุ๊ค ใช้ด้วยกัน ๒ ชื่อ ใช้ต่างกรรมต่างวาระกันไป ถ้าชื่อชยันต์ เพชรศรีจันทร์ ก็จะแลกเปลี่ยนความรู้สึกนึกคิดกันกับเพื่อนด้วยเรื่องทั่วไป กดไล้ค์กันเป็นระยะ ส่วนเฟสโรงเรียน..ก็จะเน้นกิจกรรมสถานศึกษา ข่าวสารความเคลื่อนไหวภายในรั้วโรงเรียน

สื่อต่อมา..ที่นิยมเข้าชมและสัมผัสได้บ่อยขึ้น(ทุกวัน) ก็คือเวที โกทูโนว์ แห่งนี้ที่ทั้งอ่านทั้งเขียนบันทึก/อนุทิน ให้ดอกไม้และแสดงความเห็น โดยมากจะเน้นคนสนิทมิตรสหาย(ไว้ก่อน) เพราะจำกัดด้วยเวลา บางครั้งก็เป็นที่ระบบ ที่ไม่อาจฉับไวดั่งใจนึก ..เพราะใช้เจ้าแอร์การ์ดที่น่ารัก แต่บางวันก็ไม่ภักดีเอาเสียเลย

สื่อตัวสุดท้าย ตั้งใจนำเสนออยู่เรื่อยๆ ด้วยเหตุที่ไม่มีพื้นฐานความรู้ด้านคอมพิวเตอร์มากมายนัก แต่รักที่จะถ่ายทอดข้อมูลลงเว๊บไซต์ ภายใต้ชื่อwww.bannongphue.com ของโรงเรียนบ้านหนองผือ ที่ผมทำงานอยู่ เป็นเว๊บสำเร็จรูป ที่จ่ายตังค์ให้บริษัทเอกชนเป็นรายปี ปีละไม่มากนัก แต่คุ้มค่ามากๆ

สาเหตุที่ต้องมี..ผมก็พยายามนึกไปถึงวินาทีแรกๆที่ตัดสินใจติดต่อเว็บมาตเตอร์ที่กรุงเทพ ที่นำความสุขมาให้ผม ว่าทำไมผมต้องมีเว๊บโรงเรียน  จำได้ว่า.โรงเรียนไม่มีพื้นที่ประชาสัมพันธ์ผลงานและกิจกรรม แล้ว สมศ.จะมาประเมินด้วย ก็เลยเอาเสียหน่อย..ก็ดีนะ

จากนั้น...ก็เพื่อความเทียมหน้าเทียมตากับชาวบ้าน ที่เขามีกันแล้วทั้งนั้น โรงเรียนไหนที่มีครูเก่งคอมฯ ก็ดูจะเลิศหรูอลังการ ส่วนผมก็แค่ ขยันเอาการเอางาน ข้อมูลภาพในเว๊บก็เลยปรับปรุงเปลี่ยนแปลงเป็นปัจจุบัน ได้มีการลิงค์ข้อมูลอื่นๆ และส่วนราชการที่สำคัญ สามารถค้นหาข้อมูลการศึกษาของต้นสังกัดได้อย่างไม่ยากเย็น

พูดถึงการเขียนบันทึกในโกทูโนว์แต่ละครั้ง จัดเก็บในบล็อค..ที่เป็นเรื่องเล่าเร้าพลัง ทั้งในส่วนของโรงเรียนขนาดเล็ก และสถานศึกษาพอเพียง เรียกว่ามีที่เก็บอย่างเป็นระบบมีระเบียบ สืบค้นง่าย และเป็นประวัติศาสตร์ หรือสร้างตำนานชีวิตที่คิดถึงทุกครั้งก็รู้สึกภูมิใจ

เว๊บไซต์โรงเรียนก็เหมือนกัน เหมือนมีห้องสมุดส่วนตัว ที่ไปผูกอิงกับองค์กรที่เรารัก และแยกเรื่องราวเอกลักษณ์และอัตลักษณ์ไว้ชัดเจน ข้อมูลพื้นฐาน ข้อมูลครู วิสัยทัศน์ พันธกิจ กิจกรรมพัฒนาผู้เรียน และข้อคิดคำคม ใครเข้าเยี่ยมชมก็จะพบความหลากหลาย อาจจะลายตาบ้าง เนื่องจากไม่สามารถจัดวางแบบมืออาชีพ อาศัยจินตนาการและสีสันความชอบเป็นส่วนตัว  ตลอดจนใส่ใจทุกครั้งที่ทำหรือป้อนข้อมูล เพื่อนำโรงเรียนออกสู่สายตาเครือข่ายและโลกภายนอก..ตามบริบทและฐานะที่เหมาะสมของโรงเรียนขนาดเล็ก

ที่สำคัญได้นำลิ้งค์ของบันทึกในโกทูโนว์ไปแขวนไว้อย่างต่อเนื่องด้วย อันนี้ถือว่าเพิ่มมูลค่า เหมือนว่าได้จัดการความรู้ ของตนเองและหน่วยงาน ถ้าจะใช้คำว่า Best Practice ผมก็คงมีผลงานนับร้อยเรื่องแล้ว

ขอบคุณบ้านหนองผือดอทคอม..ที่ช่วยให้ผมเริงร่าและเบิกบานในวงการศึกษาได้บ่อยๆ ขอบคุณคุณครูมะเดื่ออีกครั้งนะครับ ที่ช่วยเหลือเกื้อกูลหน้าอินโทรของเว๊บมาตลอดปี(ไม่รู้ว่าจะตลอดไปหรือเปล่า) เข้าไปครั้งใดจึงรู้สึกภูมิใจมากครับ แม้จะอัปโหลดไฟล์ใหญ่ๆกับเขาไม่ได้เลยสักครั้งก็ตาม

แต่เชื่อว่า..ศรัทธา มุ่งมั่น สร้างสรรค์ พัฒนา...ที่ครูมะเดื่อโปรยไว้ให้ ก็จักช่วยให้คิดดี ทำดี ในวิถีทางครูบ้านนอกได้บ้างตามสมควร

 

 

                                                           ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

                                                             ๓ เมษายน  ๒๕๕๗

                                                   www.bannongphue.com