ตามที่นัดกันว่าคุณมะเดื่อจะมาเยี่ยมครูหยิน

บอกกล่าวล่าสุดว่า...จะเริ่มออกมาเวลาตี  4  อาจจะถึงประมาณบ่าย 2

ตื่นเช้าครูหยินออกเดินทางไปโรงเรียนแอบโทรศัพท์ถามถึงระยะทาง

555 พบว่าเดินทางถึง สุราษ ฯ แล้ว  ไวขนาดนั้นเชียว

ครูหยินจึงเดินทางไปถึงที่ทำงาน......กะประมาณว่าเดี๋ยวคงเสร็จ

จะออกไปยืนรอรับหน้าโรงเรียน....แต่ว่า (มันไม่แน่หรอกพ่อ)

ยังไม่ทันย่างเข้าห้องทำงานก็มีแขกมารออยู่ก่อนแล้วเริ่มเครียดเล็กน้อย

แขกชุดที่ 1  ยังไม่ทันออกไป  แขกชุดใหม่ก็เข้ามารอพบอยู่แล้ว 

เพราะเขารู้ว่าครูหยิน..เจ็บกระดูกจึงเอาน้ำมันจาก  สำนักศาลเจ้าพ่ออะไรก็ไม่รู้

มาฝากให้ช้ในการรักษาอาการเจ็บ พร้อมกับของฝากอื่นอีกมากมาย

แสดงถึงความห่วงใยของชุมชนคนส่งขยะ ..ที่ก่อให้เกิดมิตรภาพดี ๆ

สักครู่เดี่ยวเสียงโทรศัพย์คุณมะเดื่อก็โทรเข้ามาบอกว่าถึงหน้าอำเภอแล้ว

ส่งแขกชุดที่ 2 ไม่ทันขอโทษอย่างแรง ที่ต้องปล่อยให้คอย....สักพักหนึ่ง

.....................................................................

จึงให้นักเรียนไปส่ง เพื่อต้อนรับคุณมะเดื่อเหลือบไปเห็น ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ปราดเปรียว

สวนเสื้อยืดพร้อม กางเกงยีน และมีเสื้อยีนสวมทับข้างนอกอีกที ตามสไตล์วันรุ่น

รีบทักทายอย่างเฉียบพลันทันด่วนเพราะเรารู้กัน...เป็นการเจอหน้าตัวเป็น ๆ ครั้งแรกสุด

ครูหยินรู้สึกผิดมากที่ปล่อยให้รอรอบ 2 เพราะครูเสริมยังไม่เสร็จภาระกิจ

แต่ก็ต้องทำใจ.....หลังจากนั้นจึงพากันไป..หาของกินที่ทำเลเหมาะ ๆ

ร้านต้นอปอ ชายหาดสำราญ ลัดเลาะเดินทางผ่านไปถึง 3  อำเภอ

คืออำเภอย่านตาขาว  อำเภอปะเหลียน  และสุดท้ายที่อำเภอหาดสำราญ

บันทึกภาพก่อนเดินทางกลับ....

เพราะคุรลุงวอญ่าบอกว่ากำลังจะขึ้นรถมาตรังแล้ว

จึงขอมาตั้งหลัก...รอรับสมาชิกครบทีมแล้วค่อยว่ากัน

ว่าจะเลือกเมนูไหนดี...