ผู้เขียนนำเรื่องเล่าที่คุณมณีวรรณ ไวกสิกรณ์ เขียนส่งมาที่ ศจย. เมื่อปี พ.ศ. 2554 เพื่อแบ่งปันความสุขที่ได้ช่วยคนในการเลิกบุหรี่ได้สำเร็จ มาแบ่งปันให้คุณผู้อ่านค่ะ
งานช่วยเลิกบุหรี่ คือคลังความสุขส่วนหนึ่งของชีวิต....
เรื่องเล่าโดย คุณมณีวรรณ ไวกสิกรณ์
พยาบาลวิชาชีพชำนาญการ และเลขาคณะกรรมการโรงพยาบาลปลอดบุหรี่ โรงพยาบาลพุทธชินราช
จ.พิษณุโลก
ความงดงามที่คงอยู่ในใจของเรา เมื่อยามคิดถึงทุกครั้ง คือความงดงามในด้านหัวใจพองโต ความปลื้ม ความรู้สึกดีกับตัวเอง เมื่อฟังคำบอกเล่าของผู้ที่เลิกบุหรี่ได้ที่มันยังคงอยู่ในจิตใต้สำนึกของเราเสมอมาที่เรียกว่ารู้สึกดีๆ กลายเป็นส่วนหนึ่งของคลังความสุขของชีวิตเรา นี่คือตัวอย่างส่วนหนึ่งของคำพูด ความรู้สึกของผู้เลิกบุหรี่ได้
“พอผมเลิกบุหรี่ได้ ลูกชายอายุ 6 ขวบของผมวิ่งมารับผมที่ประตูรั้วบ้าน มากอดมายินดีทุกครั้งที่ผมเข้าบ้าน ทั้งที่เมื่อก่อนเขาจะเจอผมเมื่อเข้าไปอยู่ในบ้านแล้ว ผมคิดว่าลูกเล็กๆ ลูกพูดไม่ได้แต่ลูกรับรู้ได้ว่าตัวผม เสื้อผ้าผม คงเหม็นกลิ่นบุหรี่ที่ผมชินไม่รู้สึกอะไร ผมรู้สึกบอกไม่ถูกว่าอ้อมกอดน้อยๆ ของลูกที่วิ่งไปกอด เมื่อผมแค่ก้าวเข้าบ้านมันเป็นอย่างไร ผมปล่อยเวลาไปตั้ง 6 ปี ถึงจะรู้”
นี่เป็นตัวอย่างของพ่อที่เล่าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่มาให้เรารับรู้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนกับหัวใจของเราถูกกอดไปด้วย
การได้ช่วยคนให้เลิกบุหรี่ได้นั้น เป็นความภาคภูมิใจ และเป็นกำลังเสริมให้กับบุคคลที่ทำงาน
ช่วยเลิกบุหรี่ เป็นกำลังใจให้ทุกคนที่ทำงานนะคะ ให้มีความสุข อย่างกับดอกทานตะวันนะคะ
ที่ยิ้มสู้แดด สู้ลม เบ่งบาน เด็ดเดี่ยว และความมีสวยงามอยู่ในตัว...
ถอดความโดย รติกร เพมบริดจ์ [email protected]
26 มี.ค. 57
