ฉบับที่ ๒๒ ลุยไม่รู้โรย

ลุยไม่รู้โรย

ผู้เขียนอยากแนะนำบุคคลต้นแบบที่ทำงานเพื่อสาธารณะประโยชน์ เพื่อแสดงถึงความตั้งใจในการทำงานและให้รู้ว่าอายุเป็นเพียงตัวเลขจริงๆไม่เป็นอุปสรรค์ต่อความตั้งใจในการทำเพื่อส่วนรวม

  โดย คุณอารมณ์ บุณฑริกเจ้าหน้าที่จิตอาสา โรงพยาบาลราชบุรี

ข้าพเจ้าเป็นข้าราชการบำนาญ อายุ 81 ปี จริง ๆ แล้วควรจะพักผ่อนอยู่กับลูกหลานที่บ้าน แต่ข้าพเจ้าไม่คิดเช่นนั้น จะขอสู้จนหัวใจบอกว่าไม่ไหวแล้วจึงจะขอหยุด

หลังจากที่เกษียณจากงานสรรพากร เมื่อปี พ.ศ.2536 รับงานพิเศษด้านการตัดเย็บเสื้อผ้าเพื่อหารายได้พิเศษ หลังลูกเรียนจบแล้วรับงานน้อยลง เนื่องจากเป็นโรคหัวใจด้วย ทำให้มีเวลาว่างมากขึ้น จึงมาสมัครเป็นจิตอาสาโรงพยาบาลราชบุรีในปี พ.ศ.2550 เริ่มแรกไปช่วยงานที่ห้องตัดเย็บเสื้อผ้า แต่ต้องขึ้นลงบันได 2 ชั้น ทำให้โรคหัวใจกำเริบต้องเปลี่ยนงาน พอดี คุณอรวรรณ พยาบาลหัวหน้าทีมฝ่ายรณรงค์เรื่องบุหรี่ ชวนให้ข้าพเจ้ามาทำงานด้วยเมื่อต้นปี พ.ศ.2552 ได้ทำงานเกี่ยวกับการแนะนำผู้สูบบุหรี่รู้ถึงพิษภัยของบุหรี่ ซึ่งข้าพเจ้าไม่เคยมีความรู้ด้านนี้เลย คุณอรวรรณพาไปอบรมหลายครั้งทำให้ข้าพเจ้าได้รับความรู้จาก ศ.พญ.สมศรี เผ่าสวัสดิ์ ในด้านวิชาการเป็นอย่างดี ในด้านประสบการณ์ ข้าพเจ้าได้ขึ้นไปเยี่ยมผู้ป่วยในโรงพยาบาลที่มีสาเหตุมาจากการสูบบุหรี่ พบว่าหลายคนถูกตัดกล่องเสียง พูดไม่ได้ ต้องสื่อสารกันด้วยการเขียน น่าสงสารมาก จึงทำให้ข้าพเจ้าเกิดแรงบันดาลใจอยากให้ทุกคนเลิกบุหรี่ได้

ปัจจุบันงานที่ข้าพเจ้าทำคือ

  1. เขียนจดหมายติดตามเยี่ยมคนไข้ที่หมอตรวจแล้วส่งมาเลิกบุหรี่ ลงทะเบียนและติดตามเยี่ยมเป็นเวลา 1 ปี
  2. โทรศัพท์เยี่ยม ให้กำลังใจผู้สูบบุหรี่ พร้อมทั้งให้คำแนะนำเคล็ดลับเลิกบุหรี่ตามที่ได้รับการอบรมมา
  3. ออกเยี่ยมบ้านในชุมชน ร่วมกับทีมงานนอกเวลาราชการตั้งแต่ 5 โมงเย็น – 3 ทุ่ม ช่วยวัดความดัน ลงทะเบียน และให้กำลังใจ
  4. ให้บริการให้คำปรึกษาเพื่อช่วยเลิกบุหรี่กับผู้ที่เข้ามาในคลินิกฟ้าใสทั้งที่เดินมาเองและแพทย์ส่งมา

สิ่งที่ข้าพเจ้ามีความสุข คือ การได้รับจดหมายตอบกลับจากผู้สูบบุหรี่ และเสียงตอบรับจากโทรศัพท์ว่า “เลิกได้แล้ว” บางคนบอกว่าสูบลดลง บางคนพยายามเลิกอยู่ อยากให้คุณป้าโทรมาหาบ่อยๆ อยากได้ยินเสียงคุณป้า เท่านี้ก็ทำให้ข้าพเจ้าภูมิใจและมีความสุขมาก ซึ่งในชีวิตของข้าพเจ้าไม่เคยนึกเลยว่าจะมีโอกาสทำสิ่งดีๆ แบบนี้ ทำให้รู้ตัวว่า “เรายังมีค่าอยู่” ทั้ง ๆ ที่ข้าพเจ้าเคยผ่าตัดหัวใจมาแล้วถึง 2 ครั้ง เวลานี้ใช้ลิ้นหัวใจเทียม คิดว่าชีวิตนี้คงมีชีวิตอยู่ไม่นาน ขอให้ลมหายใจเข้าเป็นของข้าพเจ้าลมหายใจออกช่วยต่อชีวิตให้คนอื่น เท่านี้ก็มีความสุขมากแล้ว

ขอกราบขอบพระคุณ ศ.พญ.สมศรี เผ่าสวัสดิ์ และท่านผู้อำนวยการโรงพยาบาลราชบุรีที่คอยเป็นให้กำลังใจให้เสมอมา ขอขอบคุณ คุณอรวรรณ ชาครียสกุล ที่ให้โอกาสให้ข้าพเจ้าได้ทำความดีและเสียสละทำงานนี้ และรู้จักดูแลสุขภาพตัวเองมากขึ้น

จากหนังสือ "เรื่องเล่าจากเขาถึงเธอ" : เครือข่ายวิชาชีพสุขภาพเพื่อสังคมไทยปลอดบุหรี่

ถอดความโดย รติกร เพมบริดจ์ [email protected]

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่าจากเครือข่าย



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

ลุยไม่รู้โรยดีมาก ยังอยากให้กำนันเทพลุยไม่รู้โรยเหมือนกัน รัฐบาลไม่ฟังคำตัดสินศาลจะเป็นรัฐบาลที่ดีได้อย่างไร

ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นค่ะ