20  ปี ผ่านไปที่ได้เป็นผู้ให้...สานความสุขร่วมกัน

ระว่างครูหยิน - ครูเสริม กับชนเผ่าซาไก...  3   กลุ่มบนเทือกเขาบรรทัด

อะไรเขารัก  อะไรเขาปรารถนา....ซึมซับได้ว่า...เพราะรัก และผูกพันจึงก้าวมาด้วยกัน

ได้ค้นพบรักแท้....การแบ่งปัน....ความรู้จักพอ

และเขาก็เป็นผู้ให้..ตามสภาพ  ตามศักยภาพที่เขามีอยู่

เมื่อเขาได้ของป่า..ที่เขารู้ว่า ครูหยินชอบ

เขาจะเก็บเอาไว้ให้....เขารู้สึกดีใจ ถ้าครูหยินยอมรับของที่เขามอบให้

สิ่งที่ครูหยินศรัทธาในชนเผ่าซาไก  คือ การแบ่งปัน  

เมื่อครูหยินให้ของ ถ้าเขามีแล้ว..เขาบอกว่าให้ครูหยินเอาไปให้คนอื่นเถอะ...

เพราะเขาคนนั้นไม่มี....ทุกครั้งที่ได้รับของจะมีการแบ่งปันอย่าเท่าเทียม และยุติธรรม

จึงเป็นแบบอย่างที่..ครูหยินนำมาสอนนักเรียน...ให้รู้จักพอ และแบ่งปัน