สังคมมนุษย์ยุคใหม่ มีพฤติกรรมที่ร้ายแรงกว่าอยู่ในป่า..มนุษย์เมืองมีอาวุธที่ร้ายแรง มาทำลายกัน เพียงเพราะไม่ชอบหรือมีความเห็นแตกต่างกัน ...ที่น่ากลัวเกลียดคือ ใช้ลูกแก้ปัญหา ลูกที่ว่าคือ ลูกปืนและลูกระเบิด..อะไรจะเกิดขึ้นหากบ้านเมืองเต็มไปด้วยลูกทรพีเหล่านี้อยู่ในทุกครอบครัว..ศาสนามีไว้แค่อุดมคติตามธรรมเนียมเท่านั้นหรือ...ได้โปรดใช้ปิยวจี สุทรียพจน์ พูดคุยกันเถิด เราคือ ชาติเชื้อสัตว์โลกร่วมเกิด แก่ เจ็บป่วยด้วยกันทั้งสิ้น..จึงขอบันทึกนึกเป็นกลอน สะท้อนความร้ายของการใช้ "ลูก" ดังนี้  

         

              ลูกยุคใหม่ ร้ายแรง ไม่แบ่งขั้ว

ไม่เกรงกลัง เกรงใคร แม้ใหญ่ยิ่ง

ตัวไม่ใหญ่ แต่ใจถึง น่าทึ่งจริง

ไม่ประวิง ยามวิ่งฆ่า ไร้ปราณี

              ลูกผู้ชาย ใครว่าแน่ ก็แดดิ้น

แค่ได้ยิน ในถิ่นใด กลายเป็นผี

แถมว่องไว ไปตงฉิน สิ้นไมตรี

ทั่วธานี มีถูกๆ คือ"ลูกปืน"

              ลูกที่สอง ต้องยำเกรง นักเลงถอย

ลูกน้อยๆ แต่ต่อยหนัก ใครจักขืน

ไม่กลัวใคร ไร้ธรรม ทุกค่ำคืน

คนแตกตื่น เมื่อยื่นให้ ไม่ใยดี

             ลูกที่ว่า หาได้ง่าย ในสนาม

คราสงคราม ยามขัดแย้ง หรือแบ่งสี

โกรธเกลียด เคียดแค้นเขา เอาชีวี

ใช้ลูกนี้ บีฑา  ฆ่าทำลาย

             ยามลูกแตก กระแทกข้าง หวังจะฆ่า

ไม่รู้หน้า อินทร์พรหม ต้องล้มหงาย

กัมปนาท ขาดกระเด็น เห็นความตาย

ลูกเลวร้าย ลายระเบิด เทิดทรพี

-----------------<๒๘/๒/๕๗>-----------------