ช่วงเช้าของการทำงาน คือ การให้บริการคลินิคจิตเวช ... ช่วงบ่ายมีนัดกับทีม OR รพ.ยโสธร วันนี้คนไข้เยอะมาก รู้สึกได้เลยว่าสิ่งที่ได้เรียนรู้กับตนเองคือ ความอดทน ...อันเป็นความอดทนต่อความเหนื่อย ความล้า ที่ปรากฏซึ่งความอดทนด้วยการใช้ลมหายใจเข้ามาเยียวยา... 

พี่ๆ น้องๆ ที่ทำงานน่ารักมาก ต่างช่วยกันทำงานและดูแลกันในเรื่องอาหารการกิน

พักหลังข้าพเจ้าทานอาหารได้น้อย ... เพราะต้องทานแต่เช้า กรอปกับเดินทางไปทำงานที่นั่นนี่เป็นประจำ

หากเลือกได้ก็สามารถเลือกที่จะไม่ทำก็ได้ ...แต่ที่สุดก็ต้องทำเพราะนั่นคือเหตุอันเกี่ยวเนื่อง ทำไป...ให้สุดทาง นี่คือ สิ่งที่บอกต่อตนเอง ค่าตอบแทนที่ได้นำทำบุญหมดเลย ไม่ได้ซื้อหาสิ่งใดใดเพื่อสนองตอบต่อความสุขส่วนตัวเลย

ขณะที่ทำงาน ได้เรียนรู้ภายในตนเองกับความสิ่งที่ปรากฏขึ้นมาว่า ...

ความเหนื่อยคือ ช่องว่างของกิเลส ... ที่แสดงออกมาทางความคิด และอารมณ์ ความรู้สึก

แต่การมีสติทุกๆ ขณะจิตทำให้เราสามารถที่จะไม่ตกเป็นทางของความคิด อารมณ์ และความรู้สึกที่เป็นอกุศลเจตสิค

ดังนั้นจากความคิดที่แว้ปมาว่าจะเลื่อนนัดทีม R2R OR ก็มาเปลี่ยนเป็นลงไปหาหน้างาน แทนที่ทางทีมจะมาหารือกันที่สำนักงาน R2R ปรับแผนและแจ้งต่อพี่นิด ... และเมื่อไปถึง OR จึงได้คิดกับตนเองว่าตัดสินใจไม่ผิด เพราะการเข้าออก OR มีความยุ่งยากในเรื่องของการเปลี่ยนเสื้อผ้า ข้าพเจ้าไปคนเดียว ดีกว่าให้คนห้าหกคนไปหา และที่สำคัญไม่ต้องทิ้งหน้างานด้วย

เป็นครั้งแรกที่มาที่นี่...

ข้าพเจ้าถูกเชื้อเชิญให้เปลี่ยนเสื้อผ้า ... นึกในใจ โห...ที่นี่เป็นอีกหนึ่งขุมทรัพย์ทางปัญญา

ที่นี่ให้การต้อนรับอย่างดีและมีความครื้นเครง...

พี่อ้อย พี่เล็ก พี่ปู และน้องๆ มาแบ่งปันเรื่องเล่างานพัฒนาคุณภาพที่ทำมากมาย ที่นี่ข้าพเจ้าได้เจอเจ้าแม่นักพัฒนาอย่างพี่เล็กๆ ที่มีความพยายามมากมายในการทำงานที่ซับซ้อนให้มีความซับซ้อนยุ่งยากน้อยลง

พี่ปู...โชว์งานเกี่ยวกับการสื่อสารระหว่างคนทำงานในการแคร์ผู้ป่วยที่ผ่าตัดตา บุคลิกลักษณะอันสบายๆ ของพี่ปู สื่อสารอย่างเรียบง่ายที่สะท้อนถึงความเข้าใจใน R2R

พี่เม็งหัวหน้า OR ให้ข้อคิดมากมายที่นำไปสู่เป้าหมายของเรื่องความปลอดภัย...ในผู้ป่วย

ฟังแล้วก็ฟัง...ชื่นใจมาก

ข้าพเจ้าค่อยๆ ไต่ลำดับความคิด ความเข้าใจ สร้างความหมายเกิดขึ้นในตนเองต่อคุณค่าได้รับรู้และเรียนรู้ในวันนี้

ความเมื่อยล้าที่มี หายไปตอนไหนไม่ทราบ เกิดแปรเปลี่ยนเป็นพลังอันชื่นบาน

ข้าพเจ้าเกิดประกายเล็กๆ...ในความคิด

ห้องเรียนเช่นนี้เป็นห้องเรียนที่มีชีวิต ห้องเรียนที่เกิดขึ้นหน้างาน และข้าพเจ้า capture ในสิ่งที่เขาทำแล้วสะท้อนเชื่อมโยงไปสู่ทฤษฎีและแนวคิดของการทำวิจัยได้เลยในทันที อีกทั้งคนทำงานสามารถที่จะทำความเข้าใจได้ไปพร้อมๆ กันเลย ณ ขณะนั้น

สนุก มีพลัง มีชีวิต

เรื่องเล่าที่พรั่งพรูออกมา...สะท้อนชีวิตและจิตวิญญาณของคนทำงาน

ก่อนลาจาก ...ข้าพเจ้าได้ดีไซน์ห้องเรียนห้องใหม่ไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว

นี่ก็เป็นอีกความท้าทาย ของวิทยากรกระบวนการที่ตั้งใจเชื่อมโยง Theory to Practice เพื่อเกิดการเรียนรู้อย่างแท้จริง

...

๒๗ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๕๕๗