วันพฤหัสที่ 6 กุมภาพันธ์ 2557 เวลา 18.30 -119.00 น.
เป็นช่วงเวลาแห่งความตื่นเต้นกับความมหัศจรรย์...ในบ้านสวนไอดินกลิ่นป่า
.เริ่มต้นขั้นในขณะที่...ครูหยิน กำลังรดน้ำต้นไม้ในสวน
แล้วพบกับแมลงเม่า....จำนวนมากมายมหาศาลคลานออกมาด้วยเสียกระหึ่ม
แล้วปลิวว่อน...เหมือนฝูงผุ้ง
ด้วยการบินออกจากรังโถมทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า ของเจ้าแมลงเม่า....
(ไม่บินเข้าสู่กองไฟ เพราะเป็นช่วงเวลาที่ยังไม่เปิดไฟ)
ครูหยินจึงเรียกสามีมาดูความอลังการของฝูงบิน
...และช่วงเวลาผ่านไปเพี่ยงไม่ถึง 5 นาที
กลับมีนักบินฝูงบินใหม่....เข้ามาร่วม...มากมายจนไม่สามารถคาดคะเนได้
นั่นคือเจ้านกน้อย..หลากหลายสายพันธ์ที่ครูหยินหมั่นหาอาหารมาวางไว้ให้ หมู่นกกาได้อาศัย
....เจ้านกแสนสำราญ..มากมาย...บินสลับกันไปโฉบเฉี่ยว..แมลงเม่าอย่างสุขสำราญ
บนท้องฟ้าจึงเต็มไปด้วยการไล่ล่า....ไม่กี่พริบตา
ฝูงนกก็บินจากไป..และไม่มีแมล่งเม่าเหลือไว้สักตัว
ว้า...ชีวิตคือการต่อสู้...อยู่ที่เวลา ช่วงจังหวะ
ใครฉลาดกว่ากัน...จึงไม่แผปลกใจเลยกับคำกล่าวที่ว่า
เมื่อใครทำอะไรไม่ทันการณ์...ไม่ค่อยรู้เรื่องมักจะมีคำเปรียบเปรยว่า
อ๋อ...มัวแต่กินแมลงเม่า (เหมา ตามแบบคนใต้) อยู่ละซิ
เสียดายที่เก็บกล้องวิดีโอไว้ที่โรงเรียน....ไม่มีโอกาสได้บันทึกภาพนาทีระทึก
บันทึก 7 กุมภาพันธ์ 2557
-สวัสดีครับ
-เป็นการบรรยายที่เห็นภาพ..เลยครับ
-เหยื่อ..
-ขอบคุณครับครู..
จำได้ว่าตอนที่คุณมะเดื่อกับน้อง ๆ ยังเป็นละอ่อนน้อย ๆ พอฝนตก ในยามค่ำ แมลงเม่าจะบินว่อน เราจะจุดตะเกียงตั้งไว้ใกล้ ๆ กะละมังใส่น้ำ แมลงเม่าบินมาเล่นไฟ หล่นลงในกะละมัง ตอนเช้า ๆ ก็จะมีแมลงเม่าคั่วเกลือเอาไปกินเป็นเมนูออเดิฟ ที่โรงเรียน
มัวแต่กินแมงเม่า เย้ได้เรียนคำใหม่ๆ