สวัสดีครับ นายสิทธิศักดิ์ ดอกหอม
ครั้งหนึ่งของชีวิต ที่เกิดมาจากครอบครัวที่ยากจนของคุณพ่อเสาร์ คุณแม่อุทัยวรรณ ดอกหอม เป็นเด็กบ้านนอกที่ดื้อมาก ๆ และไม่เคยที่จะสนใจในการเรียนเลย ครอบครัวผมเป็นครอบครัวที่ลำบากหาเช้ากินค่ำ ผมต้องทำงานช่วยพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก ชีวิตผมได้เรียนรู้ความลำบากในชีวิตมามากมาย ทั้งไถนา ปลูกข้าว เลี้ยงควาย ตัดไม้ ทำทุกอย่างครับที่ช่วยเหลือคุณพ่อกับคุณแม่ผมครับ ความยากจนและความลำบากทำให้ผมเติญโตและอดทน มาโดยตลอดแต่ผมก็ผ่านมาได้ครับ
ต้องขอขอบคุณ คุณพ่อเสาร์ คุณแม่อุทัยวรรณ ดอกหอม ที่ให้ความรัก ความดูแลเอาใจใส่ ความสุข ความห่วงใย คำสอนทุกอย่างที่ดีตลอดถึงแม้ผมจะเกิดมาความยากจนแต่ คุณพ่อเสาร์ คุณแม่อุทัยวรรณ ดอกหอม ให้ได้ให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่สำคัญที่สุดในชีวิตผมจนถึงปัจจุบันนี้
ชีวิตผมได้รับโอกาศได้เรียนหนังสือแต่ผมรู้ตัวเองครับว่าผมเป็นคนที่เรียนไม่เก่งแต่ผมมีความอดทน ความขยัน ความตั้งใจ มันคือคำสอนของคุณพ่อคุณแม่ที่สอนผมครับ ผมจึงได้เข้ามาเรียนที่มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ คณะครุศาสตร์ สาขาเทคโนโลยีการศึกษา
จนถึงผมมีโอกาศออกไปทดลองสอน ความรู้สึกแรกคิดคิดว่าผมจะทำได้ไหม ผมควรปรับตัวยังไง แล้วผมจะสอนได้ไหม ตอนนั้นคือสิ่งที่ผมคิดตามตลอดก่อนที่จะออกไปทดลองสอนจริง
"หัวใจของความเป็นครู" ผมคิดว่าขึ้นอยู่ที่เราต้องจะทำหน้าที่ของเรา เรารักต่ออาชีพของเรามากแค่ไหน และจิตสำนึกของความเป็นครู ครูคือผู้ให้และเสียสระและครูคือผู้สร้างคนให้เป็นคน
ผมดีใจมาก ๆ ที่ได้รับโอกาศจากคุณพ่อคุณแม่ และครูบาอาจารย์ทุกคนที่ให้ความรู้ ความรัก ความห่วงใย ความหวังดี และความจริงใจที่จะมอบสิ่งดี ๆ ที่ให้ผม ขอบคุณครับ
นายสิทธิศักดิ์ ดอกหอม
06/02/2557 (23:36)
เรียนไม่เก่ง ก็สามารถเป็น "ครูที่ดี" ได้ครับ ;)...