ระยะนี้ตั้งแต่สัปดาห์ที่ผ่านมาและสัปดาห์นี้ทั้งสัปดาห์...ฉันเองแทบไม่ได้นั่งติดโต๊ะ
ทำงานเลยก็ว่าได้...ภาระงานที่รับผิดชอบในช่วงนี้ ฉันได้ออกสัญจรไปตามคณะ หน่วยงาน
ต่าง ๆ ภายในมหาวิทยาลัย เพื่อชี้แจงข้อตกลงในการประเมินผลการปฏิบัติงานของบุคลากร
ในมหาวิทยาลัย (สายวิชาการ) ร่วมกับผู้บริหารระดับสูงของมหาวิทยาลัย...
รวมทั้งการชี้แจงการจัดทำการวิเคราะห์งาน เพื่อกำหนดตำแหน่งของสายสนับสนุน
ให้มีความถูกต้องยิ่งขึ้น...การชี้แจงเรื่องการจัดทำ Job Description ของรายตำแหน่ง
โดยฉันได้ทำให้กับทุก ๆ ตำแหน่ง เพื่อที่จะให้งานด้านบุคคลเกิดความชัดเจนมากยิ่งขึ้น
มหาวิทยาลัยควรมีตำแหน่งที่ชัดเจน มีภาระงานที่รับผิดชอบของแต่ละตำแหน่งอย่างชัดเจน
และมีโครงสร้างของบุคลากรและอัตรากำลังของมหาวิทยาลัยที่ชัดเจน รวมถึงการประเมิน
ค่างานเพื่อกำหนดตำแหน่งจากระดับปฏิบัติการเป็นชำนาญการ ให้สูงขึ้น เพื่อความก้าวหน้า
ของพนักงานมหาวิทยาลัยสายสนับสนุน...
แม้ว่างานแต่ละชิ้นที่กล่าวมาจะหนักมาก...แต่ฉันกลับคิดว่า "ตัวเองสนุกกับงาน"
มีความสุขที่ได้ทำให้กับทุกคน ทุกตำแหน่งในมหาวิทยาลัย เพราะนี่คือ...งานที่ฉันรัก...
ไม่จำเป็นจะต้องให้ใคร ๆ ได้รู้...แต่ฉันรู้ ฉันทราบของฉันก็พอ...พอใจที่ได้ทำให้กับ
มหาวิทยาลัย...ถึงแม้ว่า...งานจะหนักมาก ๆ แต่ก็ไม่เคยหวั่น...สุดท้าย ถ้างานแต่ละชิ้น
ที่ฉันได้กล่าว...สำเร็จ..."ฉันคิดว่า ฉันคงมีความสุข" ความสุขที่เกิดจากงานออกมาได้
เป็นผลสำเร็จ...
เพราะงานบุคคลในข้างหน้านี้...ฉันต้องรับภาระที่หนักมาก แต่ก็ยินดีและเต็มใจรับ
รับที่จะทำมันให้ดีที่สุด เท่าที่กำลัง + ความสามารถของฉันจะทำได้ เพื่อการจัดระบบ
งานบุคคลให้มีระบบที่สมบูรณ์ยิ่งขึ้น เพื่อให้เป็นไปตามที่ภาครัฐต้องการ
สิ่งที่ฉันได้ไปชี้แจงตามคณะและหน่วยงานต่าง ๆ ทำให้ฉันได้รับรู้ปัญหาของการ
ทำงานเพิ่มขึ้น...สิ่งที่เข้าใจไม่ตรงกัน ฉันก็ได้อธิบายเพื่อให้เข้าใจตรงกัน...ฉันพยายาม
แก้ไขปัญหาในการทำงานให้ได้มากที่สุด เพราะในส่วนลึก ๆ ฉันไม่ต้องการปล่อยมันให้
เป็นปัญหาคาใจของทั้งฝ่ายฉันเองและฝ่ายบุคลากรภายใน ม. การที่ได้พูดคุย สื่อสารกัน
ประชุมกันเรื่อย ๆ เป็นการคลี่คลายปัญหาต่าง ๆ ไปได้อีกเปราะหนึ่ง ซึ่งนับว่าเป็นการแก้
ปัญหาอีกวิธีหนึ่งเหมือนกัน...
ดีใจด้วย..งานคือชีวิต ชีวิตคืองานบันดาลสุข
ทำงานให้สนุก เป็นสุขเมื่อทำงาน